प्रेम को डायमिटर !

      इसिका, "एक छिन त बस क्लास त सुरु भाछैन नि", 

 उनको एप्रोज अनि बोलड् भोइस सुलभ पछी सारेको कुर्सी पनि फेरी तानेर बस्छ। 

"तिम्रो सिरियसनेस  सारै मन पर्छ सुलभ"

 IOE मा भर्ना हुने ३५०० मध्य उनि पनि थिइन। 

हिमालयन कलेज च्यासल Football ground पछाडि। Civil engineering अहिले धेरै केटी को रोजाई को field भाछ। 

तर एउटै कलेज मा पर्नु भाग्य पनि त होला नि। उसले यहि सन्दर्भ मा कुरा निकाली। उस्ले पनि टाउको Vertically हलाएर सहमति जनायाे।

 इसिका, "ल क्लास जम है", 

सुलभ Last चिया को चुस्की लिन्छ र कप टेवल मा राख्छ।

Next part.

सुलभ, " उफ", 

धुलो सुलभ दाइने हातको कुमले मुख छोप्छ

 "तिम्रो सहर मा आए देखि राम्रो सँग सास पनि फेर्न सकेको छैन",

 इसिका, "होर, का सहर आएर मात्रै हुन्छ त, मन भित्र आउ मजा ले सास फेर्न सक्छै"।

 सुलभ सँग डेसिदै लाडीएको स्वर मा भन्छे। अनि It's joke a part है भन्दै खित्का छोडेर हास्छे।

 "भो म माक्स लाउछु", 

सुलभ हात ले सर्ट् मा लागेको धुलो टकटकाउछ। वालकुमारी को पुल पुगे पछि दुबै छुटिन्छन। 

Next part.

 भुर्रर उडेर एक जोडि परेवा हिमालयन क्लेको प्राङगन मा आउछन् र पारिजात को एउटा हागा मा बस्छन। 

सिदान्त, "थोर बहुत त यिन ले पनि इन्जिनेरिङ त जाने होलान हैन त", 

सिदान्त केहि मुसुक्क मुसकुराएर बोल्छ।

 सुलभ, "हो नि यार, मानव वस्ति को अतिक्रमण बाट कसरी बच्ने भनेर होला",

 रियान्स दात देखाएर हास्छ र सुलभ को ढाड मा धाप मार्दै भन्छ , 

"तिम्ले सिदान्त को Savage बुझेनै यार"।

Next part.

 गोधुली साँझ सयै चराहरू अकास को बाटो गर्दै पर झितिज मा पुग्ए। सुलभ भाटभोटिनी को opposite को height मा बसेर चिया पिइरहेको छ। Green vest लगाएको पहाड र झितिज मा पोतिएको सिधुरे रङ आँखा पर देखिन्छ।

सुलभ, " तिम्रो प्रतिक्षा मा चिसो चिया पिउनु पर्यो"।

 इसिका, "किन तिम्लाइ चिसै चिया दिए कि क्या हो"।

 अ, "तिमी ले भनेकी थियै रे," 

"इस"। 

"आखिर भेटनु थिएन त किन कुर्यायै"। 

"एक दिन नभेटदा यस्तो के भयो र"। 

उनि मस्किदै बोल्दै थिइन।

Next part.

 इसिका, थकिद मुद्रा मा थिइन। "जेठको घाम मा पनि के Field study गर्नु पर्या हो"। निधारमा टासिएको कपाल‍ मिलाउछे र जुरो पार्दछिन। उनि पाइट को खल्ति बाट रूमाल झिक्छिन र जतन ले पसिना पुछिन। 

सिदान्त, "केटि लाइ मेकअप बिगरिन्छ भन्ने कति डर हो"।

 सुलभ, "अ यार"। 

TU ground बरीपरी अग्ला अग्ला रूख हरियो चैर, काठमान्डै मा भएर पनि कतै परको ठाउँमा भए जस्तो। 

सुलभ, "त्या सल्ला को रूखको छहारी मा हिड जाम" 

इसिका, "माया को क्षेत्रमिति नाप्नु हो सुलभ"। "भनन्"। 

इसिका खुसुक्क भन्छिन। 

"होइन rest गर्न नि"। 

सुलभ Theodolits हेर्दै प्रतिक लाइ instruction दिन्छ। इसिका Measuring tape लिएर जान्छिन। 

"हेर्दै गर है"।

Next part.

 सुलभ, होस्टेल को पानि छुटिएको दाल, र भात, थाल मा मुछ्दै खादा। आमा ले खारिएको धिउ मा मुछिदिएको भात सम्झिन्छ,  नरमाइलो लाग्छ। गाँउ घरको फर्सी को मुन्टा पनि कति मिठो हुने । 

 बेड मा पल्टिदै गर्दा। सिदान्त drawing गर्नु पर्ने कुरा सम्झाउछ। 

सुलभ, "निरा तिमी ले drawing गर्यै त"।

 निरा, "छैन, bed set भन्दा लामो त drawing set नै छ" उफ!। 

सुलभ बेरेर सोली जस्तो पारेको paper निकाल्छ।

 "drawing गर्दै गर्दा compass ले कोरेको धर्साहरू मा अल्झिदा, तिम्रो याद आउछ निरा"। 

"होर" "अरू बेला इसिका होइन त लन्ठु"। 

Next part.

 मध्य १२ को घाम cafe की दिदि ले २ कप चिया राखेर गइन। उन्को चेप्टो परेको ज्यान र पछाडी धकेलिएको नित्मब हिड्दा आधि cafe ढाकेर हिड्छिन। 

असुताेस, "अनि कतिको लागिराछ त चुनाब दोस्त"।

 असुतोस र उसका साथीहरू लाइ चुनाब ले खुब तताइराको छ। 

तिम्रो साथिहरू आएन्न। 

"केटाहरू कहिले अनेरास्वयू भनेर भोट माग्दछन कहिले क्रान्तिकारी र नेवि"। 

बिध्याथी जिबन मा राजनीती रुचि को बिषय भएन, सुलभ भन्छ। 

रियान्स, "इसिका र निरा मा कुन राम्री लाग्छ"।

 रियान्स मलेखु मा खिचेको फोटो Zoom पारि पारि देखाउछ। र दुबै केटी को नित्मब र वृक्षस्थल को तुलाना गर्छ। 

"यता ले फोन"। 

सुलभ झर्को माने झै गरी पोन राख्छ। 

Next part

Bagmati नदि, किनार छेउ UN Park, काठ्मान्डै को कर्कस बाट केही पर, चिसो हावा चल्छ। त्यो भन्दा बढी त मन मा चल्छ उसकाे। उनि फेरी पनि कुनै वहाना बनाउने बाला थिइन। 

सुलभ, "Eyeplex mall तिमी लाइ देखेको थिए"। 

इसिका, "होर" 

उनि भन्दै थिइन उ 

"छ नि मेरो मामा को छोरा हो के काठमान्डै आएको बेला film हेर्न गाको"। 

सुलभ, "ए"

 उनी भन्दै थिइन। गफ गर्दा, उनि टाउको हल्लाउनथिन। सुलभ कुरा को आसय बुझेर पनि नबुझया जस्तो गर्छ।

 Next part.

राती ‍अकास को तारा गनेर भएनी यो रात यसै काट्न हुन्थ्यो तर अकास पुरै बादल ले ढाकेको हुन्छ। 

Next part

 तेस्रो सेमेस्टर को exam पछि रियास ले collage छोड्यो। सिदान्त सधै घाँस चर्न जान्छ। मतलब weed,। नेपाल मा Engineering सक्न गाहो छ। Cafe मा Senior दाइहरू अफ्नो experience सुनाउदै थिए। 

"मैले Applied Mechanics फेरी back भर्य यार", 

दाइ कपाल कान माथी सिउरीन्छ।

 "तिम्रो त घेरै कटेको छ यार मेरो हेर बाकि subject के के छ थाहा छैन",

तोरी दाइ कुरा थप्छ। 

"भाइ lighter पास गर त "।

 सुलभ टेबल छेउ को lighter उठाउछ र हात को चुरोट बाल्छ र lighter पास गर्छ।

Next part.

 New road को Mantra cafe मा निरा भेट्न बोलाउछे। फेरी उसलाइ त थाहै छ सुलभ र इसिका को relationship राम्रो भइराछैन। फेरी उसलाइ झगडा गर्ने बहान मिल्छ। निरा सिन्का जस्ता हातले बिहेको काड थमाइ दिन्छे। र मुसुक्क मुसकुराउछे। उनले ओठ मा नैलो लाली पोतेकी थिइन। रातो टप भित्र फम वाला समिज लगाको थिइन। केटा ले केटी को नोटिस घेरै पल्ट गर्ने भनेकै तहि हो। कालो हिल र उनको कर्ली परेको केस दुइ कुम बाट झरेर छाती ‌ढाकेको थियो। 

सुलभ, "अहिले तिम्रो हात मा यदि यस्को सट्टा प्रेम को पत्र हुन्थो त म सहजै सुइकार्थे" ।  

किन केटि हरू बिहे गर्न हतार गर्छन। कहि कतै कुनै Settle भएको केटा होस त। Engineering पढ्ने केटि को त यस्तो छ। Bank को manager भन्दै मा ok भन्नु पर्छ। केहि छिन को भेटमा सुलभ ले भन्छ।

Next part.

 टेबल मा भात दाल र आलुदम मा अन्डा तैरिएको थियो। होस्टेल मा ‍खाना खाने मा सबै भन्दा पछी सुलभ नै हुन्छ। भाउजु छिन र खाना समझाइरहन्थिन। 

 

 नेपाल मा कती केटि हरु ले Nurse ,अस्टेलिया dependent जान मात्र पढ्छन्। रमेस सरले भनेको याद आउछ।

 उसको massage आउने वाला थिएन। सुलभ Enrique Iglesias को songs collection earphone मा full volume पारेर सत्दछ। 

 इसिका कलेज नआको २ हप्ता भइसक्या थियो। अनि उसलाई लाइ नभेट्या १ हप्ता। नबोली पनि त हुने रैछ त। तिमी ले नसोधदा नि त जीन्दगी ठिकै चलिरहेछ। 

Next part

Building drawing गर्दा गर्दै दिब्या सुनाउछिन, 

"इसिका बहिर जाने प्रोसेस मा छिन रे Australia dependent मा

" सुलभ, "हाेर" 

तर उस्काे पहिलै अन्दाज गरेकाे थियाे। धेरै पल्ट देखेकाे पनी हाे अकै सँग । नेपाल भन्दा बाहिर career बन्छ साेचेरै उसले फाेर्स गर्न  सकेन। 

 सुलभ उसकाे हात समाउछ।

 अब  धर्का  तिमी तान म compas सेट गर्छु ,

 दिब्या " हस", 

मन्ध बाेली मा बाेल्छे ।

"भाेली तिमी र म कब्बडि २ ह्रेर्न जाने हैत "  

सुलभ, दिब्या लाइ मनाउन थाल्छ। दिब्या पनी सुलभ कति सम्म patience राख्न सक्दछ भन्ने जाच्दै  थिइन । आखिर दिब्या हार्छिन । 

Next part.

काेही जीन्दगी बाट जान् खाेज्छ भने बाटाे छाेडदिनु पर्छ । अर्काे तेहि बाटाे कुरीरहेकाे हुन् सक्छ । जस्ताे कि दिब्या । 

गाँउमा म गएको छैन।

सिमल का भुवाहरू बतासले उडाउदा तिम्रो केस मा टासिन्थ्यो 

म तिमी लाइ कति सुहाएको भन्दथ्य र अझ घन्टि फुल केस मा सिउरि दिन्थ्य, 

तिमी साथि फिल्मको करिस्मा मान्दर देखिन्थयै।

 तिमी तिम्रो प्यारी मुने लाइ घास काटेर फरकिन्थै र सुरुवाल भरी लागेको कुरो देखाउदथ्यै, र हामी चैरमा गफ गर्दै साँझ सम्म कुरो टिपेर बस्दथ्यम।

 म कुमार सर को बारीको अम्बा टिपेर ल्यादथ्य, तेसो गर्न तिमी ले नै अह्राउदथ्यै। अम्बा को गेडा दात मा अडकिन्थ्यो र मै सँग रिसाउदथ्यै। No, I am sorry! तिमी मुन्टो हल्लाइ हल्लाइ भन्दथेउ, म तिम्रो दुबै गाला समाति मानन भन्दथे, 

र हामी साइकल मा खोला पारी मेला हेर्न जान्थेम।

 अन्टि सविना कता छिन्। भित्र छे होली, तिमी बेड मा पल्टिएर मधुपर्क पढिरहेको थियै, टेबल मा साप्ताहिक र नोटहरू थिए र, तिमीलाइ असिन पसिन भएको देख्यथिए, मलाइ अगिल्ल तिर देख्नन साथ तिमी मेरो छातिमा टासिएर रून थाल्यै। यसरी मेरो अँगालो मा तिमी कहिल्यै बाधिएको थिएनै। 

तिमी जरो लाग्या बिरामी जस्तो भएथियै, तिमी ले बेरेको हात मैले फुतकाउन सकिरहेको थिइन। तिम्रो पसिना को छाप ले म पनि अधा भिझिसकेको थिए। तिम्रो रफतार को मुटुको धडकन र तिमीले लामो लामो सास फेर्दा मै तर्रसिएको थिए। एक अमखरा पानी पिए पछि तिमी शान्त भयै र स्कुल को नोट टबलमा छोडि म फर्किए। 

छुटिने बेला, अन्टिको हात समाइ भनेको थिए यत्रो बर्ष त पाल्नु भयो, अब २ बर्ष पर्खिदिनुस, म सबिना सँग् विहे गर्दछु।

 तिम्रो अन्तै विहे भएको खबर सुने पछि म गाँउ गएको छैन्। घरको कर ले गर्यै कि तिमी ले नै रोज्यै बुझन् सकेको छैन्।

दिनहरू उस्तै होलान

दिनहरु उस्तै होलान।

 जस्तो कि घाम चर्को लाग्ने गर्दथ्यो, हामी बरको छाहारी मा सुस्ताउदथ्यै। 

 झरी दिनभर पर्दा, हामी साझ अबेर सम्म कर्रा पुल मा हुन्थिएम,

 हाबा बेसरी चल्दा तिम्रो सल उडाउदथ्यो, म भुइ बाट टिपेर तिमी लाइ लगाईदिन्थे।

 रात मा करोडै ताराहरू माझ जुन उदाउदथ्यो,चोर औँलाले देखाउदै भन्दथ्य, 

हेर त क्या दामी। तर तिमी भन्दा अलिकति कम, 

जुनकिरीहरू तिहार को बत्तिझै झिलिमिली बल्दथ्य।

 म टिपेर हात मा लिन्थे र तिमी लाइ दिन्य। 

अचेल त, घाम नलागी रात पर्छ र फेरी रात नपरी घाम लाग्ने गर्दछ।

 हावा पनि उदासी रूख मा पातहरू हलाउदछ, र निबुवा का अमिलो यादहरू सम्झाउदछ।

 राप्ती बगरमा भुमरी पर्दा उडेको बालुवा अचेल मनमा उडद्छ। 

 र कर्कस स्वरहरू मात्र सुनिन्छन कोयली ले अन्तै गुड बनाए पछि।

के अहिले पनी!

के अहिले पनि!

 हावा चल्नु भनेको, तिम्रो केस फरफराउनु हो।

 फुल फुल्नु भनेको, तिमी मुस्कुराउनु

 बादल लाग्ननु भनेको, तिमी रिसाउनु। 

 माटो खोसि्एर कोरेको तिम्रो नाम,

 रुखमा चोट लाइ लेखेको तिम्रो नाम,

 नोटबुक मा रातो पेनले तिम्रो नाम लेखी बन्द गरेको। 

 नाम मे क्या रख्या हे ?

 फेसबुक मा तिम्रो नाम सर्च गर्दा लस्करै देखिनेहरू,  तिमी जस्तै निस्ठुरी छन् 

 के अहिले पनि, तिमी फर्किनु भनेको, मैले अर्को जुनी लिनु हो,

                          तिमी लाइ सधै रातो सारी मा देख्नु, म बहुलाएको हो!

चुडिएका सम्बन्दहरू

Screen मा ‌औँला घिसार्दै गर्दा अनेकै परिदृस्य पछि तिम्रो तस्बिर देखा पर्दछ। 

Love react गर्न अगि सरेको औँला अनायासै रोकिन्छन। 

तिमी आँखा अगि मुसुक्क मुस्कुराइ रहेको देखिन्छै।

 Mobile screen मा जब तिम्रो तस्बिर ठोकिन्छ म एक तमास ले तिमी लाइ हेरिरहेको पाउछु।

 मन मा अनेकै प्रस्न काँडा उम्ररे जसरी उमरिन्छ।

 Geet  मा भन्या जस्तै तिमी दुख लुकाइ देखावटि हास् छै हो। 

कि तिम्रो २० sec. को अभिनय मात्र हो।

 म तिम्रो Tiktok I'd Search गर्न पुग्छु र देख्छु प्राय उदास लाग्ने Post हरू।

 समबन्दहरू चुडिएर मुन्टै निमोठिदा पनि......... 

Facebook को algorithm ले गजब गरिरहेको हुन्छ र उन लाइ खोजेर टुपलुक्क लयाइदिन्छ।

 यदि Facebook हुन्थेन त म उसलाइ उहिल्यै बिर्सिसकेको हुन्थे होला।

 तस्बिर च्यातेर वा जलाएर फालदिसक्थे हुला। यसरी दिन मा १०।१२ चोटि block unblock गरेर बस्दिन्थे हुला।

 पहिलाको भन्दा दुबलाएको उनको ज्यान। कुर्ता सुरूवाल बिरलै लाउथिन। रातो अनारकली कुर्ता मा कति सहाएको भन्न मन थियो। सोधन म थियो झरि परेको साझ तिमी र म रूझदै चयावेको गल्लिहरू डुलेको। 

मलाइ त्यो रात १०२ डिग्री आएको। तिमी रोएको। आदि सम्झनाहरू।

 कपाल लामो पारेको रहेछै। कुनै बेला तिमी सँग हरफ का हरफ कुरा हुन्थयो।

 खाना खायै त। ९ बजि सकेछ सायद खाइ सक्यै भन्ने reply गर्दथ्यै। कि अचेल ढिलो खाने गर्दछै। 

यतिका बर्ष के कति प्रगति गर्यै । तिमी bio मा खासै update गर्नी रहिन्छै जस्तो थियो पहिला तेस्तै देख्ए।

 Number फेर्यै कि तेहि पुरानो छ। Balance थियो तर साहास थिएन। 

धेरै पछि हो तिम्रो बारे १।२ हरफ लेखेको तर तिमी सुन्नी नभएपछी मज्जा नआउने रहेछ। 

कहिले काँहि Facebook मात्तिदा र Tiktok ले जिस्काउदा

 खिसिक्क हास्छु र एक फेर फेरी पर हुत्तयाइदिन्छु।

फेरी कुनै दिन

"पिर अति मिलाउदा पिरती बने जसरी छुटिटदा पिर बाकि रहन्छ क्यारे"

Where earth meets sky!

" She was beautiful, her Anarkali Kurtha " suited her. 

that's looked very elegant in black colour. all eyes in her.

 

Aswin was behind walking on road wiht her, and make little 

bit effort to caught her . 

She kept a large bag full of vegetables.

Aswin, "I thought you getting tired of carrying a bag, can I help you?".

He propsed. Her long black polished nail such sharped, 

what's for reason? "don't know why girl give interest on 

a nail" If I say something wrong she could skatch for that  reason, oh. Aswin thought.

She, "Did I tell you? and who's knows you take away my 

bag"? 

She gave him straight forward answer. They were 

walking withtogher. The 

sun already reached near gaint hills , in

west. the red colour was painted in the sky as the way 

alike the Artist was playing with the colours in canvas 

and about to finish. 

Aswin, "Can't we become street passing  friends"? 

 "Yes". She replied.

 She tried to walk a little bit fast, like a deer gazing grass 

in full of exciment . White silver "Pauju" were rounded 

in on her 

foot. thats's tickling.

 "Where are you going", the girl said. 

Aswin, "I want to go near the mountain near that Horizen. 

 It was hard to meet walking with her.

 "Oh, then you’re a tourist, she replied. 

 "Did I tell you"?, Aswin  replied. 

full of cheer was blushing in his cheek. That  same 

answer girl threw him a time ago. 

 "Okey then", Girl replied. 

Her hand could be a bench, but she was keeping bag on 

it. that he wasn't expecting the way conversation goanna finish. 

 "Isn't this way to go Gauri chock?", Aswin said.

 "yes", she replied. 

She seemed angry about the previous answer. 

Her voice had changed over husky. 

 "I'm going there", he replied. 

 "Then take this bag", she gave her bag. That road 

was uneasy to walk, thick and sharp stone roped even 

wearing shoes that's could not help.

 “Who is this babu”?, one man shouted while he was 

loading grass from yard. His “Doko” was about to packed 

with grass.

 “He is my brother just came from Kathmandu”, she said. 

 After a few passes, “Who came from Kathmandu”?, Aswin said.

 “Din’t you come from Kathmandu”? She replied.

 “yes”, he said. 

 “And my name is Aswin”, he said. 

 ‘Vau Vau” One dog barked toward him. 

 “Oh, that dog recognized you”?, She said in a teasing tone. 

She bitted her lips and smile. 

 I didn't have to tell her my name unless she asked. He 

thought

 “Oh, look that’s Gauri “chook”?, She said. 

 She took her bag and gone.

 -----Next day---

 In the morning, the sun has been already 

in the high with light and bright. Bird’s crinkling heard 

up to the branches of the tree, Cow and calf were gazing 

at their morning meals. Goats “mayy mayy” irritant 

everyone. 

“Why doesn’t somebody make it stop”, Aswin mourned. 

 After that One Cock raised his voice “cokcok” 

with flapping wings hardly, that he was ready to take flight. 

One old-aged woman asked him to get up ready for the 

morning breakfast. Chiya and two slice of bread placed 

in table,

 "Sir take it" , old lady asked.

 

Beside of Gauri chock that 2-store bamboo cottage hotel 

was standing. Villagers were gathering near the 

“Chautaro”, that's middle of the four subways of village. 

 “What’s that pomp let?”, A grow up man said.

that was sketching in the “Barr” tree in that “Chautaro”. 

 “It’s going to happen program next day”, One man said.

was holding that  paper pomplet.

 ---Continue----