सधै तिमीले

 सपना को चाङ धेरै भएर 

होला कि 

कुन बेला म कहाँ बाट झर्छु पत्तो सम्म पाउदिन

साँझ पानी मा भिझनु ह्रन्न् नि 

बिरामी भइन्छ। 

तर साँझ मा मात्र किन यति धेरै मन दःख छ र दर्कनु पर्छ अाफै। 

बिहान बिछयैना मा  प्रण गरेर म दर्हो हुन्छु भन्छु 

तर क्रमश दिन ढल्दै जान्छ र मेरो त्यो प्रण मकै को ढोड सावित हुन्छ 

र जो कोहिले पिटिक्क भाच्दिन सक्छ 

जलाइदिन सक्छ जसरी 

सधै तिम्ले जलाइ राखेको छै। 

तिम्रा यादहरू

 तिम्रा यादहरू बिच बाटाैमा छेक्न नस्क्ने 

तिम्रा यादहरू

 मुसलधारे झरी जस्तै हो

मलाइ बेस्सरी चुटेर जान्छ। 

तिम्रा यादहरू

 गर्मी को चहकिलो घाम हो

 ढाड सेकाएर जान्छ। 

पुष माध को ढन्डि हो

 सर्दि लगाएर जान्छ। 

तर पनि तिम्रो यादहरूमा 

म रूझन, भिझन, तापिन, तडपिन 

तयार भइरहन्छु।।

तिम्रो सम्झना

 स्कोर्ल गर्दा गर्दै कुनै सुन्दर यूवती देखिनु र 

तेतिकैमा 

तिम्रो मुहार सम्झनु। 

हिडदा हिडदै थाकेर 

वरमथानको चैतारीमा बस्नु र सिरसिर हावा चल्नु

तेतिकैमा 

तिम्रो सम्झना ले सितल महसुस हुनु। 

साइकल मा पाइडल दैडाउदै घाम मा मेला जानु 

निैथुक्क पसिनाले भिझनु र 

तेतिकैमा 

तिम्रो सम्झना को छाया खोज्नु। 

तिम्रो सम्झना 

थाकेको बेला 

सितल महसुस गर्ने हावा हो। 

तिम्रो सम्झना 

खडेरी परेको खेतका गरा चिरा परेका बेला 

पर्ने भदैरे झरि हुन। 

तिम्रो सम्झना 

कति बेला त 

अरवि मरभुमी को मरूथान हो

कति बेला त्यो मिठो मृगत्रृषणा हो। 

म जति नै पर गए पनि

 सायद

अभिब्यक्त गर्न नसक्नु मेरो कमजोरी थियो कि।

उस्ले बुझन नचाहनु। 

सानै कुरा ले उस्को मन दुःख न नि सक्छ। 

तेसैले

मैले भन्न् नसकेको हो 

मेरो चोखो माया तिमी लाइ भन्दा भन्दा म भित्र भित्र टुटेको

सधै तिमी लाइ सम्झने मन भन्दा भन्दै म भित्र भित्रै हराएको

उस्को मन दुखाएर कसरी यो मन खुसी हुन सक्छ र। 

म जति नै पर गए पनि 

म सँगै पछि लाग्छन उस्का यादहरू 

नदेखे पनि जुन लाइ सबेरै 

रात तेसै पर्छन

नभेटिएनि सिफल चैर मा उस्लाइ

खोज्छु मन भित्र हुन्छिन। 

माया मा अभिब्यक्त

 अभिव्यक्त गर्न नसक्नु कति माया गर्छु भनेर

सबै भन्दा गार्हो हुनि रहेछ

हजारै कुरा जान्ने म

तर अाफनै  मन जान्न नसकिने रहेछ।  

पुजि दिए पथ्रर लाइ देवता सम्झेर 

उस्ले  प्राथाना कहिलै सुनेन

तेसरी नै मानिदिए उस्लाइ प्रेम गर्ने प्रेमी सम्झेर 

सायद बुझछकि भनेर । 

जब मान्छे प्रेम मा पर्दछ उ डिफेन्सिभ हुन्छ। सायद उस्ले माया लाइ महसुस गर्दछ। र चाहन्छ उस्ले पनि उसै गरि महसुु गरोस। अभिब्यक्त गर्ने शब्दको खडेरी पर्दछ।

तर किन। तिमी बुझन चाहन्छै। 

उस्ले माया गर्ने मान्छे पथ्रर मात्र होइन 

उ त देवी पनि हो

उस्ले बुझदछे

उ रिसाउन सक्दछे

र छिन भरमा

उस्लाइ भस्म पार्ने सामर्थ राख्दछे।।

सायद माया मा

तिमीले

मेरो दुषित अात्मा लाइ 

प्रवित्र बनाउने तिम्रो स्पशले

  

मलाइ बचाउन सक्दछ 

हजारै ले दिएको चोटहरू 

केवल तिम्रो स्पर्स ले। 

 

तिमीले फुकेर भर्न सक्छै 

मरेका मेरा रहरहरू 

तिमी ले पिलाए जल 

दिलाउन सक्छै साहस

तिमीले बोली दिए एकपल्ट

सुकेका सपनाहरू पुन पलाउदछन। 

  तिमी ले छोइदिए एक पल्ट 

पखालिन्छन लागेका पापहरू

हासिदिए एक पल्ट 

मेरा दुःख का सागर सुक्दछन 

र फुटद्छन शुःखका फोहराहरू

तिमी मुस्कुराए एकपल्ट 

फुल्दछन जाइफुल र चमेरी 

घरको अागनमा।। 

 हे देवि ।।।

अझ बाकि नै छ।

देख्नन बाकि नै छ

पर जुन लाइ वादल ले ढाक्दै गरेको 

उनि म देखि पर भएको। 

सुन्न बाकि नै छ 

बेसि झर्दै गर्दा एकान्त जंगलमा 

कोयली को बिरहि गित। 

अझ बाकि नै छ

चुडन धान का वालाहरू

हिडृन बाकि नै छ बगररै बगर

बाकि नै छ 

सिरसिर वतास चलिरहने चैतारी मा थकाइ मेटन

एक अंजुली पानी ले मन भरी को तिर्खा मेटन। 

अझ बाकि नै छ। 

जति खर्चे पनि नसकिने 

प्रेमीका को यादहरू

हिडन बाकि नै छ 

मसान घाटको बाटो चिसो बालुवामा 

माथि घरको ठुलो बरपिपल ढल्दै गर्दा। 

गाउन बाकि नै छ 

नारन गोपाल को गीतहरू 

यो सम्झने मन छ, म बिर्सउ कसरी 

अझ बाकि नै छ 

खेल्न तासका पत्तिहरू 

पिउन भटिमा वाफेर थोपा थोपा झरेको तिर्खर

 तिन पानी र भुटेको भटमास 

अझ 

जीउन बाकि नै छ 

मर्न बाकि नै छ

समहालिन बाकि नै छ

अहिले मात्र समहालिन बाकि छ।।