सपना को चाङ धेरै भएर
होला कि
कुन बेला म कहाँ बाट झर्छु पत्तो सम्म पाउदिन
साँझ पानी मा भिझनु ह्रन्न् नि
बिरामी भइन्छ।
तर साँझ मा मात्र किन यति धेरै मन दःख छ र दर्कनु पर्छ अाफै।
बिहान बिछयैना मा प्रण गरेर म दर्हो हुन्छु भन्छु
तर क्रमश दिन ढल्दै जान्छ र मेरो त्यो प्रण मकै को ढोड सावित हुन्छ
र जो कोहिले पिटिक्क भाच्दिन सक्छ
जलाइदिन सक्छ जसरी
सधै तिम्ले जलाइ राखेको छै।
No comments:
Post a Comment