कति चोटि

कति चोटि हार्नु पर्छ, सदाको लागि हार्न?

कति चोटि छोड्नु पर्छ, सधैँभरिलाई छोड्न?

कति चोटि भन्नुपर्छ, आजदेखि चुरोट खान्न?

कति चोटि हेर्नु पर्छ, उसको प्रोफाइल?

कति चोटि भन्नुपर्छ, 'गुड-बाई'?

कति चोटि मन टुट्नु पर्छ?

कति चोटि मर्नु पर्छ, सदाको लागि मर्न?

एकदिन

 एकदिन तिम्रो मन कसो नपग्लिएला र

भन्दै बित्छ दिन

दिन असङ्ख्य सम्झनाको बाढीमा पौडिँदै गर्दा

एक दिन कसो किनारा नभेटिएला र भन्दै बित्छ

सिँढीबाटै गुल्टिएर झर्दा

एक दिन कसो भेटिँदैन र सफलता भन्दै बित्छ दिन

कोलाजहरूबाट निसासिँदै गर्दा एक दिन

कसो शान्ति नपाइएला र भन्दै बित्दछ दिन

सबैबाट एक्लिँदै गइरहँदा

एक दिन कसो म पनि नफर्कूँला भन्दै बित्दछ दिन

दिनहरू बिहान सबेरैदेखि अशान्ति मच्चाउँछन् र मेरो जिन्दगीमा उत्पात गर्छन्

एक दिन म तिमीलाई भेट्न जान्छु

हातमा गुलाफको फूल बोकेर

आँखामा सपना बोकेर

र मनमा असीम माया सम्हालेर

​मनदेखि भागेर कहाँ जान सकिन्छ

 ​मनदेखि भागेर कहाँ जान सकिन्छ

देश छोडेर कहाँ जान सकिन्छ

तिमीबाट छुट्टिएर कहाँ जान सकिन्छ —मैले खोजेँ।

​घामबाट छुटिएर किरण कहाँ जान्छ

जुनदेखि चुँहिएर शीतल कहाँ झर्छ

फूलबाट चुडिएर सुगन्ध कहाँ मिसिन्छ

हावालाई छोडेर सास कहाँ बहन्छ।

​यी कलमबाट निस्किएर त मसी अक्षर बन्दछ

​सम्हाल्न नसकेर त पोखिन्छ तिम्रो सम्झना,

आँखाको डिलबाट,

मनको भित्ताबाट—त्यही तिम्रो सम्झना सकिएर कहाँ जान्छ।।

माध २९

 मन अडिने ठाँउ सम्म छैन। लामो सास लिइ मनि ले यसै गरि भने। 

तिम्ले नि निकै घत लाग्दो कुरा गर्छै । फेर्बरी ८ को इगल्याड सँग को हार बिर्सन नसकिदै पुन अर्को लाजास्पक हार बेहोरिएको थियो। इटली सँग नि हार्नु को नमज्जा  नेपाली टिम र नेपाली समर्थकमा थ्यो।

म्याच को दुबै इनिङ मन चसक चसक गर्दै हेरियो र अन्तत् केहि समय क्रिर्केट को विषय नउठाउ भन्दै बाहिर निस्किएम। 

साँझ छिपिदै गइरहेको थियो र रात पर्ने निस्चित थियो। तर म मन कसिलो पार्दै सातदोबाटो हुदै एनफा एकेडेमी कटदै थिए। मन यसै पनि कसिलो पार्नु थियो। तर डर बाहिर को अध्यारो सँग थिएन। कोहि अपरिचित सँग पनि थिएन। 

म सरासर हिडदै थिए तर मन दैडदै थियो। हाम पाल्दै थियो। कँहा बाट कहा।

यसरी नि म धेरै ठाँउ बाट पछारीको थिए। अनुभबहरू बटुलिएका थिए तर सबै नपाक्दै झरेका टर्रा अब्बा जतिका। खैर म जतनले पोको पार्दै थिए। केहि समय हिडदै गर्दा म  इमाडोल पुग्न लाग्दै थिए तर चाहन्थे बाटो केहि अलि भएनि तनकियोस। हिडदा केहि भएनि राहत हुन्थो र म यसरी नै हिडदथ्य। शोलु को भारि भन्दा नि मन को भारी गहुङगो हुनि रहेछ। म केहि समय राकिएर हेरे बिगत लाइ निहालेर हेरे भबिस्य लाइ। पछाडि। रात परिसकेको थियो  तेस्तै ९। 

सधै तिमीले

 सपना को चाङ धेरै भएर 

होला कि 

कुन बेला म कहाँ बाट झर्छु पत्तो सम्म पाउदिन

साँझ पानी मा भिझनु ह्रन्न् नि 

बिरामी भइन्छ। 

तर साँझ मा मात्र किन यति धेरै मन दःख छ र दर्कनु पर्छ अाफै। 

बिहान बिछयैना मा  प्रण गरेर म दर्हो हुन्छु भन्छु 

तर क्रमश दिन ढल्दै जान्छ र मेरो त्यो प्रण मकै को ढोड सावित हुन्छ 

र जो कोहिले पिटिक्क भाच्दिन सक्छ 

जलाइदिन सक्छ जसरी 

सधै तिम्ले जलाइ राखेको छै। 

तिम्रा यादहरू

 तिम्रा यादहरू बिच बाटाैमा छेक्न नस्क्ने 

तिम्रा यादहरू

 मुसलधारे झरी जस्तै हो

मलाइ बेस्सरी चुटेर जान्छ। 

तिम्रा यादहरू

 गर्मी को चहकिलो घाम हो

 ढाड सेकाएर जान्छ। 

पुष माध को ढन्डि हो

 सर्दि लगाएर जान्छ। 

तर पनि तिम्रो यादहरूमा 

म रूझन, भिझन, तापिन, तडपिन 

तयार भइरहन्छु।।

तिम्रो सम्झना

 स्कोर्ल गर्दा गर्दै कुनै सुन्दर यूवती देखिनु र 

तेतिकैमा 

तिम्रो मुहार सम्झनु। 

हिडदा हिडदै थाकेर 

वरमथानको चैतारीमा बस्नु र सिरसिर हावा चल्नु

तेतिकैमा 

तिम्रो सम्झना ले सितल महसुस हुनु। 

साइकल मा पाइडल दैडाउदै घाम मा मेला जानु 

निैथुक्क पसिनाले भिझनु र 

तेतिकैमा 

तिम्रो सम्झना को छाया खोज्नु। 

तिम्रो सम्झना 

थाकेको बेला 

सितल महसुस गर्ने हावा हो। 

तिम्रो सम्झना 

खडेरी परेको खेतका गरा चिरा परेका बेला 

पर्ने भदैरे झरि हुन। 

तिम्रो सम्झना 

कति बेला त 

अरवि मरभुमी को मरूथान हो

कति बेला त्यो मिठो मृगत्रृषणा हो।