माघ महिना को जाडो आग्ङ सिरिङ्ग गराउने गरि चल्ने चिसो वतास र निस्लष्ठ
वरको पर नदेखिने तुवाले ढाकेको वातावरण।
म कुहिरो मा हराउदै अगि बढ्दछु। कलेज तेति टाढा त होइन।
कलेज को गेट आई पुगद्छ। म कलेज छेउकै होटल छिर्छु। साथि भाई ले
जक्सन नै बनाका छन्।
५।६ जना टोली जति तेहि भेट हुन्थेम् र हुल बाघेर क्यामपस प्रया्ङ्गन छिर्थेम।
मकवानपुर कलेज जिल्ला को नाम चलेको मध्य एक। स्ववियु को दाईहरु सँग
को संगत र विध्यार्थी संध मा आबद्धता भएका ले कलेज प्रसासन हामी संग
कडा हुन्थेन्।
समयमा कहिल्यै क्लास एटेन्डेन्स भएनै पनि। भए पनि खासै पढेनै।
म छिटो आएछु क्यारे नाडि मा भिरेको घडि हेर्ए र एक कप चिया मगाए साथ मा
चुरोट। रमेस दाइ लेे दुनोट सुन्नु भएछ।
दुनोट होइन चुरोट भने। मलाई चिया सँग चुरोटको क्याम्रेस्ट्रि
यसै पनि वाहिरको ५।६ डिग्री को चिसो तापक्रम र भित्रको शरिर को तापक्रम
को रियाक्सन मा सास फेर्दा पनि चुरोट खाए जस्तो। चुरोट दुइ ओठले च्यापे र बाले।
एक पप् ताने र फाले। वाहिर एक मुष्ठ धुवाँ उडे्र गयो।
लाग्यो मैले आफै लाइ दागवती दिदै छु। चुरोट छोड़ने प्रयास मा म असफल
हुद्थे।
बिस्तारै चुरोट सल्किदै थियो कि म सल्किदै थिए बु्झन सकेको थिइन।।।
"ए देस्त",म झस्किए।।।
-contineous-
No comments:
Post a Comment