myth

मेट्रो स्टेसन मा तिमी लाई पर्खिरहेको हुने छु। 

तिमी मलाई देख्न साथ हात हल्लाउनु, म दगुरेर तिमी लाई अंगाल्छु। 

के यो फिल्मी क्लयामेक्स जस्तै भएन र। 

अनामनगरको गल्ली चहार्दै सपनाको विमान उडाउदै छु

 रफतार को दुनियामा केहि गति लिन सकिएन भने जीन्दगीले १२०० cc को

 स्सपेलेन्डर जस्तै धुवाँ फाल्ने छ। 

आफ्नो लोसे पारा लाई वल लगाई तातिएर उगि बड्छु। 

ठेस लाग्छ खुट्टामा। तर मन मा ठेस त धेरै लाग्ने गरेका छन्। बुढि अैला ठेसिएर 

रगत निस्केछ।

 मनको पिर एक छिन लाई हटेर गयो। सरिर मा चोट लाग्दा मन हलुका हुने 

कस्तो अच्चम । 

“तिमी कहा छै ?” म मेट्रो स्टेसनमा। 

धत्। तिमी सपनाको हवाई बाट कहिले ल्यानडिङ्ग हुन्छै। 

उनको जवाफ ले मलाई वास्तबिक्ता को भित्ता मा पुर्याइदिन्छ।

 उनी गढेस मन्दिर निर पर्खिरहेकी छे। हयान्डब्याग भिरेर हात बाधेर स्टुपा जस्तै 

उभि रहेकी होली।

 देख्ने बितिक्क बाघले सिकार भेटे झै झम्टिन्छे होली। 

म आत्मा रक्षा गर्न सक्छु सक्दिन।

 

अँ मैले त कराते पनि सिक्या छु क्यारे।

 याहु १ किक मै ढाली दिन्छु। हया उ त छारी मान्छे पो है मेले ठुलो स्वर गरे भने 

त रुनछे। 

के मेरो मन यति सम्म कात्तर भइ सक्यो र। ---Contineue--

हराएको पैसा

फनफने रोग पैसा हराउदा पनि लाग्ने रहेछ। कृष्ण फनफनी घुम्थ्यो अगाडी भित्रि चोर गोजी छाम्यो अह पैसा भेटेन। ५,१० भए पो ५ लाइ ०, ५० हराएको थ्यो। स्कुल पढ्ने केटो बजार जाने सुर ले हिडेको थ्यो तेसै फर्कने पर्ने भयो। अब उसको कपि र पेन पनि अाउने भएन। पैसा हराएको चोट ले रातो पिरो भएको भाको थ्यो। टाउँका को कपाल बसरी तानेर सोच्न थाल्यो पैसा, कँहा झरेको हुन सक्छ। मुख मिचेर रातै बनाएको थ्यो। घर बाट बजार ५ मिनेट को बाटो तर मान्छे को चहलपहल कमै थिए। झिनो अास हराएको पैसा भटाउने चिसो मन मा अागो को राप परे जस्तै भयो। जस्तो अाको तेस्तै फर्कने। तर घोप्टो मुन्टो लगाएर। अधि को जोश कहा थियो र उसमा। धरि खुट्टा ले ढुङ्गा पल्टाउथ्यो त कहिले धुलो पन्छाउथ्यो। मान्छे ले देख्ए के भन्दा हुन। पागल। सम्भवत पहिलो चोटि होला हरेक वस्तु नियालेर हेरेको। ढुङगा्, माटो, झारपात, किरा, पतिङगर तर पैसा भेटेन। यो पात को के मु्ल्य तर जावो कागजको टुक्क्रो पैसा। वरपर छरिएको कागज प्लास्टिक सबै फोहर मैला थिए तर पैसा। धोप्टिएर हिड्दा हिड्दा मुन्टै नढ्डिएला भन्ने डर ले मु्न्टो उचाल्लयो। हेर्यो अाकास निलो, चर्को धाम, हल्लका बादल का सेता धर्का, हरिया रुख विरुवा सबै उस्का लागी मूल्य हिन थिए। पाखा मा फुल, फोकट मा फुलिरहेका थिए। संसार कति सस्तो छ। उस्ले देखेका वस्तुहरू कति सस्ता छन्। सोच्छ। खेत का गरा गरा मा झुलेका धान के यस्लाइ बेचेर पैसा कमाउन सकिन्नर। घर घर मा एक दुइ वटा गाइ भैसी थिए तिनले दुध दिन्छ। के पैसा नकमाएका होलान्न त। कुखुरा को चल्ला झन्डै कुल्चिएको। मान्छे ले कुखुरा पालेका छन्। मासु २०० रुपयाँ किलो छ। अाफ्नो घर मा पनि त ५ वटा बाख्रा छ। टक्क रोकिन्न्छ। छेउकै चैतारी मा बसेर अब उ हरेक वस्तु को मोल लगाउन खोज्छ। चिसो वतास चल्छ बिस्तारै उसको निधारमा खुम्चिएका धरसाहरु मेटिन थाल्छ। पैसा त भेटिदैन तर मनमा अनेकै प्रस्न भेटिन थाल्छ। उ अगिको जस्तो हतास मा देखिदैन। सायद पैसा भन्दा ठुलो मनमा जिज्ञासा भेटेको छ। ५० को नोटमा चितुवा भए जस्तै १० को मा हरिण भए जस्तै उसले वरिपरि गाइ, बाख्रा, चल्ला देखिरहेछ। त्यो कागज को टुक्रो त म पनि कमाउन सक्छु। अब घर गएर अामा लाइ भनेर एउटा बाख्रा म अाफै पाल्छु। चल्ला पनि किन्छु र पाल्छु पछि ठुलो कृषक बन्छु। मनमनै यस्तै कुरा बोकेर घर फर्कन्छ। कृष्ण।।।।।। ----CONTINEOUSLY-----

love in Politices

यो देस मा सबै भन्दा सम्बृद्ध व्यक्ति को छ भन त। मलाई के थाहा त।

 तिमी छै सम्बृद्धि। सबै भन्दा बिकास भएको देस चाहि नेपाल होला तेसो भए। 

अँ कुनै सङका। हजुर ले भने पछि त मान्नै पर्यो। हामी एक अर्का को पर्यायवाची छैनै र। 

विकास बिना सम्बृद्धि अधुरो तिमी बिना म अघुरो। फिस्स हास्छ।

 सम्बृद्धि र विकास को मिलन अपेक्षित थियो कि थिएन तर नाम। 

अहिले लाइ छुट्टिम तर हामी दुइ को भेट एक दिन अवस्य हुने छ। र देस मा सम्बृद्धि र विकास छाउने छ।

 मकवानपुर क्यामपस पहिलो वर्ष। उनी ले पहिले कहिलै विकास लाइ चिनेकी थिइन्न। स्ववियु का दाइहरु क्लास हाइज्याक गर्न अाउथे तिनीहरु मध्य उ एक थियो। भाषण दिने मा अग्रसर भइरहने। मेरो नाम विकास। विकास सर्मा। सर्मा दाइ ले परिचित।

 उ सँग सम्बन्ध बडाउन भए पनि नाम को सम्बन्ध जोडन चाहान्थ्यो।  हेल्लो म विकास अनि तिमी। सम्बृद्धि। 

सम्वृद्धि सोच्छिन राजनितिक उद्धेस्य बोकेको मान्छे के माया लाउन पनि जान्दछन्। हरेक भेटमा राजनितिक कुरा। म तिम्रो कार्यकर्ता होर। विकास दाइ हाम्रो एक्जाम कहिले हुन्छ। तिमी मलाई दाइ नभन भन्या होइन। सिनिएर हुनुहन्छ त। के विकास को माया उसको नाम जतिकै झुटो छ त। सम्बृद्धि यस्तै सोच्दछिन।।।।।।। ---Contineously----

फ्लास ब्याक

उनी लाई सम्झन्छु। उनको मुहार सम्झन्छु।
नैनी जस्ता कोमल हात
ठुला आँखा, पिपल पाते ओठ, ओठ मास्तिरको तिल कोठी, उनी पूर्णिमा को चन्द्रमा थिइन।

उनको रातो कुर्था। आफ्नु र मेरो नाम खोपेर दिएकी रुमाल सम्झन्छु।

ति बिताएका स्वर्णिम पलहरु आज फ्लास ब्याक मा सम्झिरहेछु।

तिमी ले ठिक गर्यौ आँसु पुछन रुमाल दिएकी रहेछौ भन्दै छु।

तिमी आज कसैले नपढेको पान्ठु लिपी मा छौ। मैले कसैलाइ नसुनएको कथा मा छौ।

तिमी लाइ सम्झिदा
म कुनै परिलोक को कथा सुन्दै छु जस्तो लाग्छ।

मेरा अगाडि सधै फुल फुल्थ्यो। झरना झर्थयो। सिरसिरे हावा चल्दथ्यो।
धर्ति उडेर आकाश छुन्थ्यो म तिम्रो आँखा मा मेरो संन्सार देख्दथे।

म तिमी लाई सधै वर को रुख मा पर्खिरहेको हुन्थ्ये।
हामी विद्यालय जाने बाटो छलेर पर सिमल वन सम्म पुग्दथ्यौ।

तिमी बाघ आयौ भने, चितुवा आयो भने भन्थयौ। म साहस देखाएर भन्थे म छु नडराउ।

तिम्रो पछेउरी बाहेक अझ सम्म कुनै छाहरी खोजेको छैन।
घाम छल्ने तिमी पछेउरी। मेरो काध मा सिर राखी तिमी निदाउथ्यौ।
म तिमी गाला मा टासिएको केस हटाइदिथे। हावा चाल्दा तिम्रो केश मेरो मुख मा पर्यो म तानिदन्थे तिमी रिसाउथ्यौ।

तिम्रो घना बादल जस्तो केस।

तिमी पछेउरी लिएर भागदथ्यौ म पछेउरी संगै तिमी लाइ तानेर अंगालो मा बेर्दथे।
हाम्रो ज्यान एक हुन्थ्यो। तिमी छाती मा भुकम्प गए जस्तो गर्दथ्यै।

तिमी मुठ्ठी ले मेरो छाती मा हान्थेउ र कसोकसो गरि फुत्किन्थ्यौ अनि हास्दै भागदथ्यौ। म तिमी लाइ समान खोज्दथे।

तिमी भागदथ्यौ। तिमी छल्थेउ म लड्दथे। तिमी लाई समात्न खोज्दा म धेरै चोटि लड्दथे।

आज हेर
तिमी यसरी भाग्यै मैले भेट्न सम्म सकिन।

तर तिमी मेरो मन मस्तिस्कमा अझै दैडिरहेको छौ।

म उसै गरी तिमीलाई पिछा गरिरहेको छु।

तिम्रो अन्तिम शब्द अब मलाई बिर्सिदेउ!

मैले बिर्सिन सकेको छैन।

नँया भट्टि पसल!

दिन भर को थकाइले मरेको सरिर लाइ तिन पानी छर्के पछि केहि बहुरिएको जस्तो हुन्छ। 

रमेस।।सिवम् सिमेन्ट कारखाना को एक मामुली मजदुर। घाम डुबे पछि पन्छिहरु मार्च पास गर्दै गुड तर्फ फर्किन्छन्। मन्दिर मा आरती को धव्नि गुनजिन्छ। 

तर सरासर उ सुसीला पसल हानिन्थो। पसल बाट केहि पोका चामल दाल मरमसाला किने पछि एक तुर्कि झोल चाखे पछि उ आफ्ने झुपडी तिर लाग्दथ्यो। उसको जहान स्वासनी र एक छोरी रमेश लाइ पर्खिरहेका हुन्छन्।

 सुसीला को सैन्दर्य को मात लाग्छ कि के जानु उसको रक्सि को। उ धुट्टुक एक सुरप पार्छ। 

सुसीला वर्णको बाटुलो अनुहार गालामा लाली पोतेकी घाटि मा उसको लोग्ने ले दिएको पोते लगाएकी र जिउ लागेर गजक्क परेकी थिइन। 

एक गिलास थपदिदै "लिनुस", भन्छे।

रक्सि को गन्ध र सुसीला को सरिर बाट उठेका वास्ना उ लठ्ठिन्छ। सुसीला सुनन। अ भनन् । सुसीला भट्टि मा आँउने प्रयाए सँग झरकेर बोल्छे। तर रमेश सँग मिठो बोल्छे। सधै तिमी भनेर बोलाउछे। 

आज किन ढिलो आयै भनेर रिसाउछे पनि। उसको पोइ बाट माया नपाएकि सुसीला, रमेस ले देखाउने स्नयपूण व्यवहार बाट प्रवाहित छे। 

साँझ मा भट्टि छिरेका जड्डियाहरु घरमा आफ्नी स्वासनी लाइ पनि सुसीला देख्दा हुन्।

रमेश पनि दुम्सी जस्ती स्वासनी लाइ सुसीला देख्दो हो। 

स्वासनी बिचरी घास दाउरा गर्दै दिन जान्छ। लाम्काने बा्ख्रा ४ वटा पालेकी छे। सेउला लिन जंगल जानै पर्यो। एउटा बाच्छी पनि बटैया पालेकी छे। पुन्टि छोरी को से्हार सुसार आदि घरधन्दा गर्दै मा दिन जान्छ। 

काम ले कहिले फुर्सत पाउछे र। सिरिङगार पटार के ले गर्छे। माटो हिलो। 

"मैले अस्ति भनेको खै जवाफ दिएको"। "भोली झिसमिसे मा सिस्ने वगर मा भेटम है त"। 

गाँउ मा सानी माया साउनी पोइला गएको ख़बर सुनिन्छ। रमेश को खोजि हुन्छ। रमेश ले सुसीला भगाउछ। उसले जहान सम्झेन। स्वासनी को माया लागेनछ तर छोरा पनि बिर्सेछ। 

सुसीला को सैन्दर्यता मा लड्डिएको रमेस उनले बनाएको जाड भन्दा जाड बनाउने हात चुमेर तृष्णा मेट्ने भयोछ।

केहि समय उन्तराल पछि गाउ मा नँया भट्टि पसल खुलेछ। 

पुतली भट्टि पसल। भट्टि मा भेटिने जडियाहरु जाड ले भन्दा पुतली को रुप ले मातिदा रैछन।

सर्लक जिउ परेकी काला चन्चल आँखा भएकी।

पुतली कुनै बेला रमेस को घर धानेर बस्थि। रमेस कि स्वासनी। वैस को वर्णन हुन्छ भने पुतलीको हुन्छ।

पुतली को भट्टि पुसल मा।।।।।

अाभास

आभास, तिमी कहाँ छै। 

मलाई तिम्रो न्यासरो लागी छ। तिम्रो अंगालो मा बेरिन मन छ। मेरा अंगहरु ले तिम्रो स्पर्स खोजिरहेछ। 

रमा को मनका भावनाहरु हुन्।

 उनी बिछ्याउना भरी आभास लाइ खोजिरहन्थिन।

 टेडि बियर लाइ अंगालो मार्थी। सानो पोखरा को माछा प्लान धुम्न जादा, उसले लाएको सेतो आउटर। 

उनी लजाएर आभास को छाति मा लुक्न खोज्थिन्। 

रमा टेडि बिएर लाइ कसेर अंगालो मा्र्छिन। शरिर भरी उठेका उन्मात् शान्त पार्न खोज्छीन्।

 झसकिन्छिन, साच्चै नै आभास लाइ अंगालो मारे झै गरेर।

 रातो फुल बुट्टे तन्दा मा पलटिरहेछ। बेडको सिरान मा fifty shades of gray novel छ। 

एैना मा आफु लाइ सावधानी पूर्वक नियाल्छे।

 मेरो गाला मा किस तिम्ले त खाकों थियै अस्ति साँझ। म त नाइ नाइ भन्दै थिए कपालै लुछ्दियै। तिमी एग्रेसिप हुदा पनि कति माया लाग्ने भको। गाला सुमसुमाउछे।

उनको ओठको तृष्णा अझै बाकि नै थियो। उनको राता ओठ अैसेलु पाकेका जस्ता थिए। आभास ले उनी मा स्याउ, सुन्तला, अनार सबै देख्दो हो। 

अझ, रमा मा ति सबै ताजा थिए बोटै मा पाक्दै गरेका। रमा ।।।।।।

-Contineous-

डेटिनङ स्सपोट

रबि खल्ति बाट मोवाइल झिक्छ र हेर्छ।

मोवाइल को स्क्रिन रातै भएको देख्छ। एटमबम डिफ्युज गरे झै ह्तपत उनलाइ 

कल ब्याक गरिहाल्छ। 

उनको ७ वटा मिसकल थियो। एक मिसकल अर्थात, एक गोली फेरी मुटुमै 

ताकेर हान्छे।

 उनको तिखो बोली ले जति नै छेड़िए पनि स्पनध लाग्ने। मन मस्तिक रोमान्चित 

हुने। जिवन मा एक संगित भरे जस्तो हुने। 

आज उनको बोली भासिएको सुनिन्थयो। सेती सुस्ताए जस्तो। 

उनि बोल्दै गइन। भनिन "कति खेर आइपुग्दछै"। "ससी हेरन मोवाइल 

साइलेनस 

थियो ५ मिनेट कुर है"। 

क्रमस: खुल्दै थिए बजार। उनी ग्रिन हाउस को भित्तामा अडेस लगाएर बसेकि 

थिइन। ससी।

निलो जिन्स र पहेलो हुडि लगाएकी। कपाल जुरो पारेकी थिइन। निधार मा केस 

झर्थ्यो उनि घरि घरि मिलाउन्थिन।

 पिपल पाते ओठ रातो लिविस्टिक ले पोतेकी थिइन। आँखा को गाजल चाँहि 

लतपताएकी थिइन। रोइछि की क्या हो।

 रवि हात हल्लाउछ। उनी मुस्कान ले जवाफ फर्काउछे। मुस्कुराउदा उनि दिप 

प्रजोलित भए जस्ति देखिन्थिन। 

उनको आँखा चम्किन्थियो। "तिमी किन उाउट ड्रेस मा कलेज नजाने"। "उहु", 

प्रति उत्तर दिन्छे। 

कलेज बंक गरेका ससी र रवि डाढा छेउ को वन्सकण्डी मन्दिर जान्छन।

 "म पनि त आउट ड्रेस मा आउथेनि किन नभनेकी"।

 "राति गुड नाइट नभनि किन अफ भयै त","मलाई निन्द्रै लागेन"। 

"हावा गफ नगरन"। 

स्कुल रोड कटेर भर्याङ चड्दै उकालो लाग्छन्। 

उनि रिसाएकि थिइन्। "तिमी रिसाउदा नि गुराँस फुल्य झै लाग्छ ससी"। 

आँखा तर्छिन्। उनी एकै छिन मा पानी परे जस्तो घाम लाग्य जस्तो फेरी घुम्म बादल लाग्ए जस्तो 

उनको स्वभाव मैसम बिभाग ले नि पत्ता लगाउन नसक्ने थियो।

#contineous

चिया क्यामे्स्ट्रि

झिसमिसे मा कजेल तिर लाग्छु।

 माघ महिना को जाडो आग्ङ सिरिङ्ग गराउने गरि चल्ने चिसो वतास र निस्लष्ठ

 वरको पर नदेखिने तुवाले ढाकेको वातावरण। 

म कुहिरो मा हराउदै अगि बढ्दछु। कलेज तेति टाढा त होइन।

 कलेज को गेट आई पुगद्छ। म कलेज छेउकै होटल छिर्छु। साथि भाई ले 

जक्सन नै बनाका छन्।

  ५।६ जना टोली जति तेहि भेट हुन्थेम् र हुल बाघेर क्यामपस प्रया्ङ्गन छिर्थेम।

 

मकवानपुर कलेज जिल्ला को नाम चलेको मध्य एक। स्ववियु को दाईहरु सँग 

को संगत र विध्यार्थी संध मा आबद्धता भएका ले कलेज प्रसासन हामी संग 

कडा हुन्थेन्।

 समयमा कहिल्यै क्लास एटेन्डेन्स भएनै पनि। भए पनि खासै पढेनै। 

म छिटो आएछु क्यारे नाडि मा भिरेको घडि हेर्ए र एक कप चिया मगाए साथ मा 

चुरोट। रमेस दाइ लेे दुनोट सुन्नु भएछ।

दुनोट होइन चुरोट भने। मलाई चिया सँग चुरोटको क्याम्रेस्ट्रि

मिल्छ। दुनोट कहिल्यै टोक्ने कष्ट गरिन।

 यसै पनि वाहिरको ५।६ डिग्री को चिसो तापक्रम र भित्रको शरिर को तापक्रम 

को रियाक्सन मा सास फेर्दा पनि चुरोट खाए जस्तो। चुरोट दुइ ओठले च्यापे र बाले।

 एक पप् ताने र फाले। वाहिर एक मुष्ठ धुवाँ उडे्र गयो।

 लाग्यो मैले आफै लाइ दागवती दिदै छु। चुरोट छोड़ने प्रयास मा म असफल 

हुद्थे। 

बिस्तारै चुरोट सल्किदै थियो कि म सल्किदै थिए बु्झन सकेको थिइन।।।

 "ए देस्त",म झस्किए।।। -contineous-

बादलहरु को देशमा

आज कयाम्पस सम्झिदा क्मकवानपुर बहुमुखी कयाम्पस सम्झन्छु,

 अङग्रेजी विषय पठाउने सर लाइ सम्झन्छु।

 शिव, मनि, सुसिल नबिन , प्रबिन सम्झनछु।

 कयाम्पस को प्रयाङगन सम्झन्छु र प्रयाङग मा विध्यार्थी को जमात सम्झन्छु। 

सयै केटी मध्य उन लाइ सम्झन्छु। 

उनको पुक्क परेको गाला सम्झन्छु, लजाउदा फुलेर गोलभेडा झै रातै भएको सम्झन्छु।

 एउटा उछिटिएको दात सम्झन्छु। उनी सगँ गरेका मिठा बातहरु सम्झन्छु। 

फर्केर हेर्दा जीन्दगीमा धेरै कुराहर्उ छुटे उनी म र पनि छुट्टयै तर चिया बगान मा छुटे जस्तो होइन।

 उनी र म गफ को सिलसिला मा कति गोरेटो कटेको पत्तै पाएनै।

 हरियो चिया बगान मा उनी रातो ज्याकेट र निलो प्यानट मा थिइन।

 उनी चिया को पात चुड्दै गर्दा, म तेसो नगर्न भन्थे मैले भनेर हो कि उनी झन उतपात मचाउन्थिन।

 उनि बेफिर्करी उफरिनथिन। म उनको हात समात्दथे, उनले मलाइ नै ३।४ चोटि त झन्डै लडाइन्न। सम्झनदथे, 

म बादलहरु को देस मा छु, हामी धर्ति मा होइन बादल मा खुट्टा टेकिरहेको छै। चिसो वतास ले मन रमान्चित बनाउद्थ्यो।

 हामी हुस्सु मा लुकीडुम खेल्दै थिएम, 

अगि को उधारिएको वातावरण झिन मै ढाकिदिदा दैवले नै हामी लाइ लुकाइदिए जस्तो लाग्यो।

 उनको गुलावी ओठ स्टाब्रेरी झै रसिलो देखिन्थ्यो, गाला मुस्ताङग को स्याउ जस्तो। नाक मा पिन टप, कान मा हल्लिरहने सेतो ह्येयर रिङग र गाजल पोतिएका आँखा रातो आइसेड ले नसा चडाउद्थ्यो।

 आखाँ झिमकाउदा दुइ परेली एक आपसमा जोडिन्थे म तसैमा अलझिन्थे।

 घाम ८ बजेँ सम्म उदाएन। अन्तु डाढा अर्थात् राइजिङग हिल गएका हामी बिबिस तेसरो बर्ष का बिध्यार्थी निरास भएम।

 नेपाल मा सबै भन्दा पहिले घाम उदाउने ठाँउ।

 तर म भने उत्साहित थिए हुस्सु ले गर्दा नै उनको समिम हुन पाएको थे एक छिन हामी दुबै हराएका पनि थिएम।

 तेस डाढा मा घाम नउदाए पनि उनि उदाएकी थिइन उनको मुहार झुल्किएको थियो।।।।। ----to continue---

बस पार्क

मन मा कुरा ओहोर दोहोर गरे जसरी बस पार्क मा गाड़ी ओहोर दोहोर 

गर्दै थिए। 

 म भने काउन्टरको दायाँ पट्टि छेउमा चिया पिइरहेको थिए। 

 पत्रपत्रिका दुइ तिन महिना बासी थ्यो पडिन लाग्यो, साउनीले खाना पनि कसो वासी खुवाउन्न। 

 एक सर्को चिया पिउदै सिधा बस पार्क हेर्दै थ्ये कुनै ख़ाली बस आओस र म चडी हालु। ब्याग भिरेकै थिए। 

 जे होस चिया सुस्तरी नै पिउन पाए।

 हेर्ए अगि देखी एउटा केटी काउन्टरमा झगडा गरिरहेकी थी टिकट काट्दा पनी सिट नपाउने उनको गुनासो थ्यो।

 “जंगलसहिया जाने होइन तिमी”, रातो कुर्ता सुरवाल सल ले टाउको छोपेकी, हातमा एउटा ठुलो जेबरा ब्याग बोकेकी थी। 

 टिकट फिर्ता गर्न लगाए “हिड उता बाट चड्म”, भने बिचरी मेरो पछि लागिन। तातो घाम मा १ घन्टा कुरयाएको रहेछ। 

 बस पार्क देखी ५० मिटर अधि गहेर बस चड्नु पर्छ भने। म पनि अब पुर्व जाने जुनै सुकै गाड़ी चड्न तयार भए।

 "ममता", उनले मलाई अधि नै देखेकी रहेछिन तर अड़ लागेर नबोल्या रे। मेरो स्कुल पढ्दा देखी को साथी को बहिनी थिईन। 

 हामी चपुर ओरलेम भने उभिएर काटे उनी,सिट मा।।।। करिब २ घन्टा को बाटो हेटैडा देखी चपुर। म भने उभिएर काटे उनी,सिट मा।- - to continue-----

म्यासेज

 थाँहा थिएन यति चाडै कसैको याद ले सताउछ।

थत् सोच्दा सोच्दै यति सम्म पनि सोचिसके छु।

धडी हेर्ए रातको १२ बजिसको रहेछ।

 मोवाइल मा बेटृरी नि सकिन लागेको थियो 

अल्छि नगर्या भए चाज भइसक्थयो र नेट खाोल्थे

अनि उनि लाइ फेसबुक मा खोज्न थाल्दथे।

स्वयमभु मा एउटा बुट खम्बा मा अडेस लगाको फोटो 

बहिनी सगँ नक्कल गरी गुलाबी ओठ् चुचाएर खिचेको फोटो

 तेस फोटो मा उनि धरै नै गोहो् देखिएकी थि।

व्यटिफुल गुड लुकिन्ग ले भरिएको कमेन्ट मा मेरो पनि लब इमोट हुन्थो 

अनि जवाफ मा लाजले रातो गाला पारेको इमोट हुन्थो।

मनले अनेकौ तारिफ़ गर्दा गर्दा पनि त्यों सानो कमेन्ट बक्समा मन भरि को वखान पोख्न नसकिने।

उनी लाइ खोज्न फ़ेसबुक खोल्ने म अचेल आफनो मन छाम्न थालिसकेछु।

मन मुटु भरी उन्कै फोटो पास्टिन थालिसकेछ।

मात्र कमेन्ट गर्ने म एकलै

 उनकै अनेकै हरफ तारिफ गदै रहेछु। 

मोवाइल चार्ज गर्न मन लागेन।

राती तिर्खा लाग्दा त उठेर पानी नपिउने म।

फेरी सोच्ए उनको नाम ममी डयाडी ले अमिर खान र अजय देवगन को फ़िल्म इक्स बाट प्रभावित भएर इसिका राख्ए होलान। 

इन्टरनेट र मोवाइल नहुदा प्रमपत्र बाट सम्बाद गरिन्थो

लुकीलुकी फ़िल्म हल सम्म पुग्दा हुन अनि अंगालोमा बाधिदा हुन।

 ति दुइ प्रेमी को प्रतिक इसिका पाए होलान् ।

साँच्चै उनी माया को प्रतिक इसिका ।।

Saturday raining.

 After raining, the sky flushed with deep blue thousand tanks of water poured and clouds seem to light up, 

Two giant hills stand with posture in a green suit and the river flows over making a narrow path crossing the hills. 

Isn't that great work of art, I looked up to the canvas hanging in front of me. 

The gurgle of the river pleased me, isn't nature a great composer of music,

 vehicles were passing through the blue color bridge over the river, that is Samari pool.

 "Sir it is your Chiya", a lady gave a sound. "yes thank you", I took it. 

I was sitting beside the temple under the giant Pipal tree. I took tea that was the sweetest tea, I don't know what she mixed of but I am sure that environment added up some flavour.

This photo is taken in the Samari pool in the edge of Hetauda.

In the park.

      Tuesday evening, I saw a beautiful girl sitting in front of me. Her eyes were wide open, I amazed myself that I was searching my happiness in her eye. That eye was a dreamer’s eye. Black panted Kajal was trying to defend from evil soul, I thought. A classic Hindi song was playing in my heart, “tere kale kale najare”. Her ear ring was swing while she moving. Time to time she made her hair with her hand. Her fingers were beautiful. I didn’t but one handful air came and kissed her then gone. 

She was wearing black Kurta and Surawal. Her face was covered with mask that was also black in colour. Her attire was black. Covid Sucked economy, everything around the world but that was the first time that it ruined my partly happing love.  How did I call her to open up her mask, how did I call her I wanted to see her nose, chick and lips with my eyes. That’s was unfair but what if she opened her mask and I could have to run away.  

Page Break
 

Why she was wearing black get up.  Did she love everything black, if that, all of people known called me black guy. Could I be her choice. I thought that’s first time I was happy being a black guy.  

My heart was canning with the job, being a black boy. I thought that racism had never gone. I was bullied for my skin colour. But that time I was inviting somebody just come and call me "Kale". 

One couple just passed, crossing we both. The boy was so thin and his girlfriend was fatty. I imaged how would they deal if they made quarrel. He could fly if he got kicked from his girlfriend. Her eye would become red with fire if somebody called her Fatty. If her girlfriend became sad, he would call her chubby to make her pleasure.  

She just woke up from the bench and got ready to go. She had been caring her dress what that sketching or not. She was middle in size. I was not teller man but I could guess that she would fit me. like her dresses fitted her. Was there any measurement of the love if were, what was that? I questioned myself. When she moved her body to make a path to go, my body was shaking, my legs also wanted to go with together, but shyness and obsession weighted couldn’t make me to move a little. My heart settled like the frozen in the ice. Cold air blew in the heart even in the mid-summer.   

I did not have idea whom she has been waiting for. Was she upset after her boyfriend didn’t come there to receive her.  After she left, all flower had dried up, pond had drawn, that “Puspalal” park had been burning in the mid-day. I didn’t see green grass in there, it had changed into desert.  There was no more park in the middle of the “Hetauda” town.  When I had been existing from the gate one question pinched in my heart, she could be Muslim girl, that’s why she was wearing black attire.    

 

 

                                                    This photo is taken in the Puspa lal Park.