तिमी लाइ खोज्दा।।

 हेर।। 

तिम्रो वोली नसुनेको दिन

म सुन्न नस्कने हु। 

अनि लाइ नदेखेको दिन 

केहि देख्नन नसक्ने

तिमी ले नबोलाएको दिन त

म बोल्न नसक्ने हुन्छु।।

अनि तिमी लाइ नभेटेको दिन 

म नै कहाँ हुन्छु र।। 

उफ।।

१,२,३ सेकेन भन्दा भन्दै महिनै वित्छ तर तिम्रो खबर आउदैन। 

म हाँवा मा खोज्छु तिम्रो स्पर्श

बरको छहारीमा बसेर सिन्का ले तिम्रो नाम माटो मा खोस्रन्छु दिनभर। 

म दुबो टिपेर चढाउछु माईका मा 

 तर पनि।।

मलै चढाएको वेलपत्र बग्दै बग्दै बागमतीमा

 तिमी सम्म पुग्दैन। 

मैले पुकारेको मनका भावनाहरू

तिमी सम्म् सुनिदैन।

फेरी पनि।। 

सिमलघारी मा सुसेली हाल्दै

 तिम्रै गीत गाउछु। 

झरेका पातहरू बटुलेर तेहि बसि 

तिम्रै कविता कोर्छु। 

हरेक देवस्थानमा पुगि भेटि चढाउछु र 

तिमी लाइ नै माग्छु।

जब रात हुन्छ म त्यो जुन हेरी 

तिम्रै न्यास्रो मेटछु। 

भन्छै भने।।

तिम्रै नाम मा म जीन्दगी यसरी नै  कटाइदिन्छु।। 

तिमी नभए पनि 

तिमीलाइ म हरेक कणमा खोज्छु 

सिरसिर वहिरहने हावा मा

त्यो बगिरहने नदि मा

त्यो गुँरास फुल्ने वनमा 

  त्यो बादलहरू को देशामा 

मेरो मुटुमा।।।।

म भागिरहेछु।

 भाग१

म भागिरहेछु

     आफै लाइ कहिकतै छोडी

प्रेमिकाको आलिङगन बाट छुटिइ

उनको गालामा परेका आशुका डोबहरू सम्म नपुछी

घरको आगन बाट झरेर

 बरन्डा मा यसो फर्किएर सम्म नहेरी

  म भागीरहेछु 

        आफैलाइ कहि कतै राखी। 

साथि सँग गफहरू बिचमै टुङगाइ 

यसपालि मुस्ताङ टिरिप सम्भब नहोला भनी। 

म भागिरहेछु 

    आफुलाइ कहि कतै लुकाइ

जीतेका गुच्चाहरू करेसा बारी मा मिल्काइ 

मैले कपि समाएको थिए। 

भरिएका नोट र एसाइमेन्ट ठेलावाला भैया लाइ बुझाइ

म अहिले ल्यापटप समाइरएको छु। 

भाग २

म हिनेको हो। 

सल्लाधारी मा कोहेलि को सुसेली नसुनी

नहरको डिलको छेउ लागेका लटरम्म बयर नटिपी

जंगलमा जामुनको घास नकाटि

खोलामा पैडि नखेली 

बालुवामा कुवा नखनी 

 

धेरै कुरा छोडी हिनेकै हो।

 

जीन्दगी यात्रा नै त हो । 

 

केहि बर्ष

1. 
   
   १,२ बर्ष बसन्त नआउदैमा 

धाराको छेउमा गोदावारी फुल नलाग्दैमा 

के ह्रन्छ र । 

2. सरदको सिरेटो वेस्सरि चल्दैमा 

उडाएका घरका रंगहरू नपोतिएदैमा केहि वर्ष 

3. बर्षा लम्बिदै १५ अैं दिन झरी पर्दा्

रोपेका धानका गरा गरा भत्काउदा यसपाली 

4. ग्रीषमा एलनिनो प्रभावले उखुम धाम लाग्दा

पिच गरिएका कालोपत्रे पगाल्दैमा यो पाली 

5. सिसिरमा पश्चिमि वायु वेग सँग् चल्दा 

घरको टिनको छानो उडाउदैमा यसबर्ष

6. हरेक वर्ष रितु फेरिएझै  हुने त हो जीन्दगी।

7. हावाले मिठास सुगन्ध बोकि लेयाउला कोहि दिन

सरदमा झरेका रूखका पातहरूमा टुसा पलाउने छन कोही दिन

बादलमा चाँदिको घेरा लाग्नेछ कोही दिन।

नदि पाखा बाट झर्दै खोल्सामा हुर्दै ढुङगामा बजारिदै 

पुग्नेछ छ सागर छुन। 

तेसरी जिन्दगी चल्ने छ कोहि दिन।।

GEN-Z & POLITICS

 “५ मिनेट भनेर आधा  घन्टा कुराउछै?” मिरा

उनले बस्न इसारा गरिन।

 “हेर न बाटो मा साथि भेटियो,” मैले भने।

उनि मेरो कुरा लाइ पुरा गर्न नदिइ भनिन । 

“ल लिउ यहि चिसो चिया”

उनले अगिनै चिया मगाकिरहिछ। ग्लासमा चियाको तर जमेको थियो।

  

उनि केस बाट किलिप झिक्छिन र पुन कपाल सोहरेर किलिप लगाइछिन। 

“अनि भन त हिजो तिमी कहा थियै?”

 शङकमुल पार्क मनोहरा नदि छेउ को मनोरम दृषय। यदपि खोला को ढल को गन्ध वरै सम्म आउथ्यो। 

चिया को एक चुस्कि लिए। म छटपटाएको देखेर उनले चुरोट मगाइन।

“ तिमी चुरोट विना चिया खान्नै”

 “तेस्तो होइन”।

 उनको आँखा मा म प्रतिको रिष मरिसकेको थिएन। 

“भन न”।

 उनले मोवाइल टेवल मा राखिन र नजर म प्रति लगाइन।

 “कलेज मा थिए, तिमी नि”।

 “म त घरमै थिए”

 “तिमी रिपोटर्स क्लब मा थियै रे, बिजय ले भन्थ्यो।"

 पछिल्लो बिकसित राजनितिक घटनाक्रम ले सहि दिशा लिइ सकेको थिएन। Gen-Z को राजनिति प्रति को इन्टृेस र बुझाइ  बिशेष बढेको थियो। 

“खाजा खाम न त” 

“नखाने तिमी खाउ” 

उनि झयाल पटि फर्केर भनिन। उनको अाखा को भाव ले मलाइ अझ सताउन चाहान्थिन। 

“दाइ २ वटा समोसा ल्याउनुस त” मैले समोसा मगाए।

“भोली मुभि हेर्न जाने कि” 

“नाइ"

मैले पुन चुरोट सल्काए। 

“तिमी लाइ ५/५ मिनेट मा चुरोट खानु पर्छ है,” मिरा को त्यो रिसपुर्ण बोलि थ्यो।

“तिमी नबोल्ने भएसि चुरोट नै त खानु पर्यो”। 

उनि अब सिधा म पट्टी पर्किएर बसिन। उनि केहि प्रश्न गर्ने वाला थिइन।। 

“फेसबुक स्टाटस लेख्नन बन्द गर त”

“किन र”

“देखेनै कमेन्ट मा” 

उनि कमेन्ट मा लेखेको कुरा ले चिन्तित थिइन। 

 “राजनितिक पाटि लाइ होस्टायल गरेर राज्य चल्छ र"

उनि मेरो कुरा मा सहमत हुन् सकिनन्।

“अब युवा ले नेतृत्व लिनु पर्छ। अाइ मि जेन जि”।

 “म पनि त तेहि भनिरहे छु तर पुराना पाटि भन्ने वितिकै बिचकिने यूवा जमात ठुलो छ । के हाम्रो देश राजनितिक विचार शुन्य वहस मा गहिरहेको छ”। 

उनि मेरो कुरा मा चाख दिन थल्छिन।। सायद अगि को रिस आङसिक भएनि मर्रेछ क्यारे। 

उनि हात उगि बढाएर समोसा एक टुक्का पारिन र जतन ले खाइन। लिपिस्टिक पोतिन्छ कि भन्न् डर। नेपकिन ले हात पुछिन । 

तिमी लाइ OCD छ र। भन्नन खोज्या थिए। भनिन किन कि उनि फेरि रिसाउने वाला थिइन। मलाइ फकाउने बिलकुल जागर नि थिएन। 

“भ्रस्ट नेता को पतन आवस्यक थियो। सचिएन्न सकिए। के भन्छै तिमी”। 

उनि आँखा अझ ठुलो पारेर मेरो उतरको प्रतिक्षामा थिइन। 

मलाइ पनि कुनै राजनितिक नेता को शैलि फिटिक्क मन परेको थिएन।

 “We gain, but at what cost?”

मिरा आक्रोशित हुने छुट थियो। किन कि मेरो जवाफ पुरै जेन जि बिद्रोह लाइ अबमुल्यन गर्नि जस्तो थियो। तर अस्ति अस्ति जस्तो रिस उस मा थिएन। 

“कस्को म्यासेस”।

उनि मेरो फोन मा बजेको घन्टि बज्न साथ म भन्दा पहिले रियाक्ट गरिन।। 

“हेर”  

वाटस्एप मा कुसल ले आज को मिटिन्ङको लोकेसन सोध्या रहेछ। 

“फेरी जान् लाग्या।” 

“नाइ जान्न्।”

पञ्चायत को समय मा बिध्याथी ले गरेका भुमिगत राजनिति जतिको गार्यो थ्यो। उनि सँग।

“हिन बाहिर बसम एकै ठाँउ मा बस्नु पनि हुन्न्।” 

“फेरी चिया खाने कि”। भने।

“नो।” 

उनि कालो हयान्ड ब्याग भिरिन र QR स्कयान गर्न लागिन। 

४ बज्नै लागेको थियो। शङकमुल को पार्क को बेन्ज मा बस्दै गफ गर्ने idea उसको थियो। 

“कहि जानु पर्दैन है तिमी” उनले भनिन। 

उन्ले बोलिमा माधुर्यता थियो। उनि मेरो छातिमा लुक्न खोजिन। उनलाइ धेरै बेर थेग्ने सार्मथ थिएन। फलाम को बेन्चले पछाडि ढाड दुखाइ राको थियो। उनले मलाइ पुलुक्क हेरिन। उनको आँखा मा रिस क्रमश पगलिदै थियो। उनि चिन्तित थिइन।

उनको मुहार हेर्ए। ति अधर ति निधार  ति नयन । 

 ति सेकेनसेकेन झिमझिम गरिरहने परेला 

“के भो।” 

“केहि नाइ तिमीलाइ हेरेको।” मैले भने।

उ फेरि गैथलि गुड मा लुक्न खोज्ए जसरि छाति मा  घोतलिइन। 

अनेकाै सम्स्या त थिए तर फेरी देशको चिन्ता।

“फेरी चुनाब भए त यहि पुराना नेता पाटि त आउने हुन नि।” उनले भनिन।

उनले जिज्ञासा ले भरिएको प्रशन गरिन। हल्का सरिन। मलाइ पनि केहि सहज भयो।  

“लोकतन्त्र को बिक्लप अर्को केहि तन्त्र हुन्न्। अनि चुनाब लोकतन्त्र को पुर्व शर्त हो।” 

“Gen-Z को बलिदान हामी ले खोजेको परिवर्तन, सुशान, भस्टचार रहित समाज।” मिरा।

“यो त लोकतन्तर का अव्यय हुन।” भने।

“पुराना नेता पाटि र पद्धति बाट सम्भब छैन। यो कुरा त तिमी मान्छै नि।” मिरा

 मिरा को बोलि मा बिद्धोह को श्ववर अझ सुनिन्थो। 

 

 “तर बिक्कप त हामी अाफै ले रोज्नु पर्छ नि हैनर।” भने।

“कसरी संम्विधान सम्शोधन त हुन सकेेन। निर्वाचन प्रणाली उहि छ। कसरी योग्य ब्यति ले स्थान पाउन सक्छ र ।” मिरा। 

सामाजिक संजाल ले नेपाल को शासकिय प्रणाली बारे गम्भिर भएर बहस गरेन मात्र, नकरातमक प्रचार लाइ चाहि बढि स्पेस दिएछ। म ह्लल्का स्सटेृस भए।

“तिमीले पछिल्लो निर्वाचन बाट केहि आशा लाग्दा अनुहार देखेनैर। स्थानिय तह र रास्टिय निर्वाचन मा।” 

उनि केहि बोलिन्न् तर उनको मनमा मेरो उतर ले सायदै कन्भिन्स गर्यो होला। 

“हिन जाम केहि बेर पाटन डुल्न”

“हस” 

म आज उनको यस म्यान थिए।

अनेक कोण बाट राजनितिक वृत मा छलफल भइरहेछ। शंका उपशंका को आधिबेरी नेपालको आकासमा मडारिरहेको छ। सायदै अहिले Gen-Z पुस्ता ले बुझन सकुन। मैले कुरा निकालिन। उनि सँग केहि माया का कुरा गर्न मन थियो गर्न सकिरहेको थिइन। 

“हेर मिरा परम्परागत शक्ति लाइ पनि हल्का स्पेस दिनु पर्छ। यस्मा चाहि मेरो नि स्फट कर्नर छ।”

“उम या आइ सपोट।” मिरा केहि हल्का भएर भनिन।

हामी पाटन पुग्दा साँझ परिसकेको थियो। 

म भने

  कतिपय सम्बन्ध छुट्नै पर्ने रहेछ।

म भने

फूल फुलेर ओइली झर्नैपर्ने रहेछ ।

म भने

घडीमा मात्र होइन जीवनमा नि १२ बज्नै पर्ने रहेछ। 

म भने

शिशिरमा पात झर्नैपर्ने रहेछ। 

म भने

ओख्लले चिउरा कुट्नै पर्ने रहेछ।

म भने

म भने, तिमी रिसायौ कि सोच्दथे

मैले पो जानिन कि सोच्दथे

मैले पो भूल गरेकी सोच्दथे 

हुटीट्याउले आकाश थामेजस्तो।

म

हत्केलाले घाम छेके जस्तो।

म

मायाले संसार चलेजस्तो।

म

सपनाको संसारमा हावाको बिछौनामा निदाएछु।

चट्याङ बादल मा पर्दा मुर्छा पर्ने काउसुक्लोको जस्तो

मुसलधारे पानीले भिजेको मुसा जस्तो

फुले पनि नचाहिने उत्तिसको फूल जस्तो

जिन्दगी जिउन नजाने जस्तो .... म !

कति चाँडै बित्छ समय

 कति चाँडै बित्दछ समय 

 समय जहाज समाएर उड्दछ

 मैले पोहोरै हो तिमीलाई देखेको, जुग भएछ 

     हिजै हो मन मरेको भनेको पनि वर्षै भएछ 

 यसपालि कुहिरो के मधेसमा लाग्यो र

         मेरो मनमा लाग्या थ्यो 

 हिँड्न नजान्दैमा के ठेस लाग्थ्यो र 

       आफ्नाका वचनले लाग्या थ्यो।

 तिम्रो आँखाले देखेका सपना म पूरा गर्न सकुला

       नसकुँला, अब त तिमी नै हुँदैनौ 

           म के गरु यी सपनाहरूको! 

 साइबेरियन चराहरू जस्तै तिमी पनि

        तिमी पनि उडेकी छौ 

           मनमा गुण बनाएर, बच्चा कोरलेर 

 हरेक वर्ष कोशी टप्पुमा आएका ती हजारौं साइबेरियन पन्छीहरू 

 पहिलो प्रेम थियो र कच्चा पनि 

     मन कायर तर थियो सच्चा पनि 

 यसपालि यस्तै भयो। म के गरु !

-2074

असोज १८

 दिन हप्ता महिना हुदै बर्षै बित्छ।

तर तिमी प्रतिका भावना उहि पुरानै छ।

याद उहि छ

तिमी ले गाएका भाका

तिमी ले सुनाएका कथा

त्यो भंज्याझ त्यो पिपल को बोट

त्यो हिलाम्बे बगर

सिर सिर चल्ने हावा

बर्षिरहेने बादल

खोल्सामा फुलेको फुल

सिमल को भुवा

चैर मा लाग्ने कुरो

खोलाको डिलमा त्यो अम्बा को बोट

काडा को धारी

तिमी लाइ सम्झन एक पल्ट यि कुराहरू नसम्झिदा अधुरा हुन्छन।

तिमी लाइ सम्झिदा म तिम्रै हुन्छ। बिगत मा।

असोज १७

 बाढिले भत्काएका खेतका गरा पुरिएका छन।

सिरोटोले सुकाएका फुलका पातहरू मा हरिया धर्सा लागेका छन।

बादल बर्षिएर आकास उज्यालिएको छ।

लाग्छ अब सब ठिक हुन्छ।

तर फेरी

त्यो सिरेटो नचल्ने होइन

बादल नगडगडाउने होइन

बाढि नपस्ने होइन।

पात नसुक्ने होइन।

सिस्नेरी मा पहिरो नजाने पनि होइन।

पूर्णिमा को जुन लाइ औशिले नढाक्ने होइन,

पिरतिको फुल लाइ तिमीले नकुल्चिने पनि होइन।

भरिसकेको घाउ तिम्रो कोमल हातले नउकाउने होइन।

 

मन

मन लागेको चिज गर्न हुन्छ कि हुदैन। यति भन्दा मा कति चिज मन नलागि पनि गरिन्छ नि।

 उहिले मन नलागि नलागि कलेज गएको।। त्यो सारि नस्कनु एसाइमेन्ट।त्यो सधै हिडने बाटो। नबोल्न भन्न नसक्ने तर सुन्नु पर्ने गफ। कति कति। 

राति सुत्न पनि मन लागेन।।

 टिकटक को रिल ले दिक्क पारि सकेको हुन्छ। अनेक थरि को रिलले दिमाग रोटेपिङग हुन्छ कि। म फोन अफ गर्छु। डोयर बाट बुक झिक्छु हिराकरी जापनिज नोबेल। ५०  पृषट त पढि सकेको रहेछु । पाना दुइ पेज भन्दा अगि सर्दैन। मन लागेन।

 पढन पनि। किन यति बिग्न बोझ।

 थाकेको ज्यान खुरूक्क सुत्न जानु नि । साथि लाइ फोन। गर्न मन लागेन। एक्स लाइ स्टक भो गर्नै छैन। अब। अल्छि नलाग्ने भए १०,२० पुस अप गर्न हुन्थ्यो।

सोच्छु कति चिज यस्ता छन मन नलाग्ने तर नगरू सुख छ त।

 के हो मन लाग्ने चिज ।

 चुरोट सल्काउछु। यति हो मन लाग्ने। 

 मलाइ यति सजिलै निन्द्रा पनि लाग्दैन। 

मन नलाग्ने तर गर्नु पर्ने चिज। मन लाग्ने तर गर्न नस्कने चिज। मन पनि लाग्ने तर गर्न पनि सक्ने तर थाति राखेका चिज। कति कति ।

 यति बेला रात को ११ बजे यि यावत चिज का फिरेस्त बनाउन मन लाग्छ। तर एकै चोटि कुराहरू अाउछन। साउनको भेल बाढि जस्तो।

 मलाइ मन पर्ने चिजहरू मध्ये एक बल्ग पनि हो। अनेक थरि काम गरे पछि बल्ल यस्को पालो अाउछ। र रात को १२ बजे सम्म् ल्यापटप मा धोसेमुन्टो लगाको हुन्छु।

  यस्ता अनेक छन। गर्नु पर्ने तर गर्न नस्क्ने । गर्न मन नलाग्ने । गर्दा सक्ने तर फेरि थाति राख्ने गरिएका । 

मैले मन लाइ अचानोमा राखेर पनि हेरे ।

उस्को काख मा राखेर  पनि हेरे।

 तर मन कहि बस्न मानेन। 

उस्को मुस्कान मा पनि हराए

उस्को कप्टि रोदन पनि सुने 

तर मन कहि मानेन। 

मैले माया लगाएर पनि हेरे

धोका पाएर पनि हेरे 

तर पनि मन ले मानेन।। 

हरेक कोण बाट मन लाइ चियाएर हेरे । 

तर केहि पाउन सकिन। 

मन।।।

असोज १४

१. आगो को झिल्को त्यो तिम्रो प्रेम

सरद मा झरेका पतिङगर सरि मेरो मन

सल्कायाै  तिमीले 

२. साउन को झरि त्यो तिम्रो प्रेम

वगर को माटो सरि मेरो मन

बगायाै तिमीले

  ३. चैतको हावाहुरी त्यो तिम्रो प्रेेम 

सिमल को भुवा सरि मेरो मन 

उडायाै तिमीले।।।।

असोज १०

 मलाइ त लाग्दैन जीन्दगिमा खुसि छ

यहा त पिडा नै पिडा को चाँङ छ।

मलाइ त लाग्दैन हास्न मनाहि छ।

तर मन उदास छ।।

मलाइ त लाग्दैन बाटो सिधा छ

सुकेटारको भिर पहिरो नै पहिरो छ

मलाइ त लाग्दैन यँहा सुख छ

बेचेन मन र दुख छ

यँहा के छ

बर्खामास को बाढि

हिउद को सिरेटो

सरदको हावाहुरी

छ।।

 

 

असोज ०८

सातदोबाटो देखि कोटेश्वर सम्म को दुरी।

 साँझको समय माझ गाँउको बर निरको झयाङ। ढुङगेश्वर महादेव मन्दिर बरी पर पिलपिल बत्ति बाल्दै उडने झाउकिरि जस्तै कार र बाइकहरूको लस्कर।

 ग्वार्कु को उकालो चडदै निहालि रहे। कालो रङले पोतिहान्ल नसकने क्यानभास को चित्रमा काठमान्डै रङगिदै हुन्छ।

 सिमसिम पानि, असोस सम्मै मनसुनि वायु क्रियासिल नै छ सधै पानि पर्छ। यहि भनेरै म सँग प्राय छाता हुन्छ। तर पनि छाता खोलु त।

You say that you love rain, William Shakespeare को poem सम्झन्छु।

 बर्षात को समय तिमी भिज्न डराउछै। चर्को धाम भन्दैमा sun skin cream  दल्छै। कि यति बिग्न प्राकृति देखि डराउछु म।

 मलाइ भिझन मन लाग्छ। उखुम सँग्। 

कर्पोरेट दुनियामा  रूम पुगिसक्दा म अलिअलि  म प्राकृति भइसके को महसुस गर्छु।

 निथरूक भिझिसकेको लुगा।

 सरिर तात्दै गर्छ। बिरामी भए भोली कसरि लिभ लिनु। म त कति अप्राकृत मान्छे रहेछु। उफ।