भदै १५

 के गरू 

 यो सपना देख्ने मनलाई

 कहाँ लगेर मिल्काउँ 

कसरी मार्नु आफैले हुर्काएका

 सपनाहरु लाई

 कसरी निचर्नु यो कमल मनलाई 

कसरी सम्झाउँ 

 यो अबोध मनलाई 

  बगेर कहिले नसकिने दुःखका कालीगण्डकी

 कसिलो पारे पनि मुठ्ठीमा नअडिने विश्वास

 त्यही बगरको बालुवा भएको छ। 

कोइलीले वन छाडेर गएकी वन उजाड छ

यो मन उजाड छ।

फेरि हाम्रो भेट भए

 फेरि हाम्रो भेट भए

 म तिम्लाई तिमी आउने बाटो भरि 

मन बिछाएर बस्ने छैन।

तिमीलाई निमेष भर कुर्ने छैन। 

तर संयोगले भेट भयो भने 

तिमी मुस्कुराउँदा एक भित्तामाथि उचालिने तिम्रो गाला 

चिमोट्ने छैन। 

सेकेन् सेकेन् झिम्किरहने तिम्रो परेला मा पुन: अल्झिने छैन। 

म निर्धक्क भएर तिम्रो बोलीमा

 विश्वास गर्ने छैन।

तिमी फेरि भेट्न बोलाउँछौं भने

 म लगाएको मन 

कतै लुकाएर

रोपेको पिरती

 निमोठेर 

साचेको सपना 

मारेर 

गरेको विश्वास 

तोडेर

आउनेछु।

भदै १३

 वैशाख जेठको घामले पोल्दा

तिम्रो सम्झनाको शीतल हावा बहन्छ मनमा

पहरो बाट बर्सेको झरना झैँ
कञ्चल लाग्छ तिम्रो माया

माघ फागुन मा फुटेको ओठमा
रगत बग्दा
तिम्रो स्पर्शले नै मलम लाउद्छ।

साँझ झरीमा नभिजुम भन्छु
तर आफै  दर्किन लाग्दा
कहाँ ओत लाग्नु

तिमी सामु नहुँदा!

भदै ११

म केवल एक्लो छु।

 तर ठेलठाल गरेर यादहरु पस्छन् मस्तिक भित्र

 एक्लो हुनु र एक्लोपन हुनु कति फरक हुने रहेछ

 भदौको झरीले पनि रुझाउन नसकेको मेरो मन 

 उनको सानै बोलीले रुझाउँछ। र झरीसँगै बर्सन्छु म

 पहिलो पटक पानी पर्दा आउने माटोको बासनाले

 फुर्काएको मेरो मन 

 रातभर झरी परेर बिहान खुलेको त्यो निलो आकाशले

 भरेको मेरो ऊर्जा 

 उनको मायाले सिन्चित गरेको यो उजाड जीवन

 म भावनाले हो भरिएको मेरो मनको गाँठो।

 यो  झरीमा उनको सामु खोल्दैछु।

भदै १०

यदि म पागल भए छु भने

 तिमी चाहिँ मलाई पागल नभन्नु 

 म मुस्कुराएछु भने बेमतलब 

 म रोएछु भने बेमतलब 

 हराएको हुन्छु आफै भित्र

 तिमी चाहिँ मलाई खोजिदिनु 

 काँडाले पासो थापेको त्यो गुलाबको फूल

 जति सुन्दर देखिन्छ पर बाट जुन

 कालो बादल मा लागेको चाँदीको घेरा। 

 जीन्दगी!

नारी

 तिमीलाई लाग्छ होला 

म बाँचेको संसार छुट्टै छ। 

म कहाँ बाँचेको छु र 

तिमीले सोच्छौ होला

 नयाँ परिवेश नयाँ संसार 

बल्झिने चोट त पुरानै छ।

मैले सास फेर्छु कि भनेर

नाडी छाम्ने धेरै छन्।

 म हाँसेर जीउछु कि भनेर 

स्त्रीलाई लाउने लान्छना धेरै छन्

 के पुस माघमा ओईलाएको बाबरी फूल

 चैत वैशाखमा फुल्नु हुन्न र 

के एकचोटि चुडिएको सम्बन्ध 

अर्को धागोले उन्नु हुन्नर।

माया लाउँदैमा म गलत भए

 तिमी गलत भएनौ

 नारी भएर फेरि बाँच्न

 मैले अर्को जुनी लिनु पर्छ र।

विपीन

 सरकारको कूटनीतिले नमानेको हमास 

आमाको मननीतिले पो मान्छ कि

 इजराइलको मिसाइलले जित्न नसकेको युद्ध

 बहिनीको करुणाले पो जित्न सक्छ कि

झुस्स दारी पातलो केटोले घामले साह्रै तिर्खायो

 पानी खाउन भनी बोलाउँदा

 (विपिन घर फर्कियो कि भनेर

 आमा आतिएर हेर्छिन्।)

दाई लाई सपना मा घर फर्केको देख्या थिए भनी 

बहिनी बिहानै आमालाई सुनाउँछिन् र रुन्छिन्।

साथी विपिन online आयो कि भनेर स्क्रोल गर्छन्

Hostile मा परेको विपीन, पुरा देश उस्को खबर को प्रतिक्षामा हुन्छ।

आमा! भनि बोलाएको त्यो अन्तिम क्षण, आमा त्यो भुईको माटो छुन चाहन्छिन।

बहिनी त्यही पुगेर नजिकैबाट एकपल्ट भएनी

 दाईलाई बोलाउन चाहन्छिन्। 

न दाइले सुनी पो हाल्छ कि!

श्रावण २८

 झुट बोल्दैछ भने पनि कसैले

 सहजै स्वीकार्छ

सायद कुनै बेला धेरैचोटि झुटको सामना गरेर होला।

 साथी अचेल स्पष्टीकरण पनि सोध्दैन।

किन पर्खायै भनी भन्दैन।

सायद कसैले १० मिनेट भनेर २ घण्टा सम्म 

धेरै पल्ट पर्खाएर होला।

साथि किन तिमी प्रतिवाद गर्दैनौ।

Silent treatment भन्ने पनि हुन्छ नि सायद तेहि होला।

 धेरैले साथ छोडेर पनि होला

 अब

उस्लाई आफ्नै साथको चाहिएको छ। 

प्रियाले मन पराउँछे उसलाई थाहा छ

 तर ऊ मन पराउन सक्दैन 

सायद मायाको अन्त धेरै चोटि देखेर होला।

श्रावण २७

 कहिले काहीँ चक्कर लाग्छ र पछि डाक्टरले बल्ड पेसर लो भएको हो भनी औषधि दिन्छ

अनि चक्कर नलागि बल्ड पेसर लो भएको कसरी थाँहा पाइन्छ त

तेस्तै नै त हो मान्छे को व्यवहार। सानो सानो कुरा बाट नै हो सजक हुने।

नहुदा नै त हो पछि धोका पाउने पनि।

अचेल कसैले मेरो मन दुखाउँछ भने पनि सहर्ष स्वीकार्ने गरेको छु।

 सिरसिर चलेको बतासले मन भित्रको पतझर उडाउँछ। मन आनन्दित हुन्छ।

हरेक साँझ ७ बजेपछि नरेफाट केही शान्त हुन्थ्यो। मनोहरा करिडोरमा चल्ने हावामा सुगन्ध त हुन्थेन तर शीतलता हुन्थ्यो।

 एकपल्ट कहिले हो सामरी बाट फर्किने क्रममा बाइक बिग्र्या थियो। स्टार्ट नहुने। नजिक ग्यारेज नि थिएन। पछि मलाई हेल्प गर्ने मान्छे अहिले एकदम मिल्ने साथी भएको छन्।

उस्को र मेरो रूचीका बिषय मा धेरै समानताहरू छन्।

बाईक बिग्रनु, समयमा काम मा नपुग्नु, अनि पछि एउटा मान्छे भेटिनु, साथी बन्नु। यस्तै त हो। 

अनि लाग्छ भगवानले समस्या पनि दिनुपर्ने रहेछ।

म लोकन्थलीको पानीधारा पुगेको पत्तै भएन।

दिक्क मानेर रुमबाट फ्रेस हुन निस्केको म अब हिडाईको धपेडीमा पर्ने भईयो। फेरि २० मिनेट लाग्छ फर्कन पनि।

श्रावण २४

 गफैगफको सिलसिलामा  

उ चिया खान जाम भन्छ।

 यस्तो गर्मीमा? 

चिया खान नि के गर्मी के जाडो 

छेउको इरानी चिया पसल देखाउँदै जान आग्रह गर्छ। 

म सुने नसुने जस्तो गरी हिडछु। दुई पाइला अघि बढेसी पुन फर्किन्छु। उसको ढिपीले जित्छ। 

चुरोट त नखाम होला भन्छु तर चुरोट टेबल छेउमै हुन्छ। मैले मगाएकी उसले

 खैर चुरोट सल्किन्छ 

चिया रित्तिन्छ 

संगै मन पनि रितिन्छ।

 तिमीसँग घन्टौ गफ गर्ने साथी को हो त्यो?

 म शङ्काको दृष्टिले हेर्छु।

 मलाई हेरेर मुस्क्क मुस्कुराउँछ 

मुस्कुराउदा उसको गाला माथि उचालिन्छ। 

मेरो जस्तै 

उनलाई मेसेज मात्र गरेको थिए। उनी मेसेज सिन गर्दिन। सायद मोबाइल चलाकि छैन कि 

तर भेट्न भनेर हतारिँदै आउँछिन्। 

केस मिलाउँछिन् 

कर्के नजरले हेर्छिन्।

 त्यो उनको मलाई फसाउने कला हो।

 भन्छिन् हेर न तिमीलाई भेट्न भनेर घरमा ढाँटेर आए। तर तिमी भने मेरो वास्ता नै गर्दैनौँ। 

म वास्ता नगरु भन्छु

 तर उनी घण्टै गफ गरेर जान्छिन्।

 कति झुटा कुरा उनको 

तर उनको अघि भन्न सकिन।

तिमीलाई यसो गर उसो गर भनेर सधैँ अर्हाइरहने को हो त्यो?

मन त होइन 

मनोवाद यस्तै हुन्छ।

धोका

 ढलेको रुखको हाँगामा नी 

केही समय सम्म त पालुवा पलाउँछ नि

 तिमीले नोटिस गरेको छौ।

त्यस्तै त हो नि

 भाँचिएको मनमा माया पलाउनु 

 दोहोर्याएर माया लाउन सकिन्छ र

 उही व्यक्ति किन नहोस् 

सकिदैन नि। 

डोयर्स बाट चुरोट झिक्छु सल्काउन खोज्छु।

सधै चुरोट सल्काउने लाइटर नि बल्न छोड्छ

 हल्लाए पछि रितिएको लाइटर धिपधिप बल्छ। 

चुरोट सल्किन्छ

 मनमा उसको याद।

मान्छे एकपटक माया मा पर्ने हो

 पटकपटक त

 उही पुरानो माया भुलाउन मात्र हो। 

 अनि धोका पनि त एकपटक पाइन्छ र।

 पटकपटक त 

त्यो नि के धोका होर।

फेसबुक खोल्छु उसलाई पुनः अनव्लक गर्छु।

.

.

भर्खरै एउटी ले धोका दिई 

 तर पनि धोकेबाज फेरि उही लाग्छ।

 जो पाँच वर्ष पहिले छोडेकी थिई।

भेटिन्न्न उनी।

 हामी बोल्दैनौँ, हामी बीच को मौनता बोल्दछ

कुराहरू हुँन्न तर त्यही सन्नाटा बीच हजारौं सम्वाद भइरहन्छ। 

 भेटिन्न्न

उनी गल्लीहरूमा बेकरी क्याफे मा

 तर धुन उनकै गुन्जीरहन्छ

  दृश्य उनकै चलिरहन्छ।

कोहीसँग डराउन्न भन्छिन् उनी समीप आएर

म उनको हात समाउदछु

आँखाको भावले अंगालिन खोज्छ तर 

भन्न डराउछिन।

उनी  कुरैकुराले बेवकुफ बनाउन खोज्छिन् 

म बेवकुफ हुन्छु 

 उनको अदाले हुन्छु

 मुस्कानले हुन्छु।

हरेक बिहान उनको म्यासेज आउँदैन । तर याद भने उनको झिसमिसे मै आउँछ

 साझँ चराहरू गुड फर्कन्छन् 

तर याद उनको फर्किन मान्दैन्न।