मन

मन लागेको चिज गर्न हुन्छ कि हुदैन। यति भन्दा मा कति चिज मन नलागि पनि गरिन्छ नि।

 उहिले मन नलागि नलागि कलेज गएको।। त्यो सारि नस्कनु एसाइमेन्ट।त्यो सधै हिडने बाटो। नबोल्न भन्न नसक्ने तर सुन्नु पर्ने गफ। कति कति। 

राति सुत्न पनि मन लागेन।।

 टिकटक को रिल ले दिक्क पारि सकेको हुन्छ। अनेक थरि को रिलले दिमाग रोटेपिङग हुन्छ कि। म फोन अफ गर्छु। डोयर बाट बुक झिक्छु हिराकरी जापनिज नोबेल। ५०  पृषट त पढि सकेको रहेछु । पाना दुइ पेज भन्दा अगि सर्दैन। मन लागेन।

 पढन पनि। किन यति बिग्न बोझ।

 थाकेको ज्यान खुरूक्क सुत्न जानु नि । साथि लाइ फोन। गर्न मन लागेन। एक्स लाइ स्टक भो गर्नै छैन। अब। अल्छि नलाग्ने भए १०,२० पुस अप गर्न हुन्थ्यो।

सोच्छु कति चिज यस्ता छन मन नलाग्ने तर नगरू सुख छ त।

 के हो मन लाग्ने चिज ।

 चुरोट सल्काउछु। यति हो मन लाग्ने। 

 मलाइ यति सजिलै निन्द्रा पनि लाग्दैन। 

मन नलाग्ने तर गर्नु पर्ने चिज। मन लाग्ने तर गर्न नस्कने चिज। मन पनि लाग्ने तर गर्न पनि सक्ने तर थाति राखेका चिज। कति कति ।

 यति बेला रात को ११ बजे यि यावत चिज का फिरेस्त बनाउन मन लाग्छ। तर एकै चोटि कुराहरू अाउछन। साउनको भेल बाढि जस्तो।

 मलाइ मन पर्ने चिजहरू मध्ये एक बल्ग पनि हो। अनेक थरि काम गरे पछि बल्ल यस्को पालो अाउछ। र रात को १२ बजे सम्म् ल्यापटप मा धोसेमुन्टो लगाको हुन्छु।

  यस्ता अनेक छन। गर्नु पर्ने तर गर्न नस्क्ने । गर्न मन नलाग्ने । गर्दा सक्ने तर फेरि थाति राख्ने गरिएका । 

मैले मन लाइ अचानोमा राखेर पनि हेरे ।

उस्को काख मा राखेर  पनि हेरे।

 तर मन कहि बस्न मानेन। 

उस्को मुस्कान मा पनि हराए

उस्को कप्टि रोदन पनि सुने 

तर मन कहि मानेन। 

मैले माया लगाएर पनि हेरे

धोका पाएर पनि हेरे 

तर पनि मन ले मानेन।। 

हरेक कोण बाट मन लाइ चियाएर हेरे । 

तर केहि पाउन सकिन। 

मन।।।

असोज १४

१. आगो को झिल्को त्यो तिम्रो प्रेम

सरद मा झरेका पतिङगर सरि मेरो मन

सल्कायाै  तिमीले 

२. साउन को झरि त्यो तिम्रो प्रेम

वगर को माटो सरि मेरो मन

बगायाै तिमीले

  ३. चैतको हावाहुरी त्यो तिम्रो प्रेेम 

सिमल को भुवा सरि मेरो मन 

उडायाै तिमीले।।।।

असोज १०

 मलाइ त लाग्दैन जीन्दगिमा खुसि छ

यहा त पिडा नै पिडा को चाँङ छ।

मलाइ त लाग्दैन हास्न मनाहि छ।

तर मन उदास छ।।

मलाइ त लाग्दैन बाटो सिधा छ

सुकेटारको भिर पहिरो नै पहिरो छ

मलाइ त लाग्दैन यँहा सुख छ

बेचेन मन र दुख छ

यँहा के छ

बर्खामास को बाढि

हिउद को सिरेटो

सरदको हावाहुरी

छ।।

 

 

असोज ०८

सातदोबाटो देखि कोटेश्वर सम्म को दुरी।

 साँझको समय माझ गाँउको बर निरको झयाङ। ढुङगेश्वर महादेव मन्दिर बरी पर पिलपिल बत्ति बाल्दै उडने झाउकिरि जस्तै कार र बाइकहरूको लस्कर।

 ग्वार्कु को उकालो चडदै निहालि रहे। कालो रङले पोतिहान्ल नसकने क्यानभास को चित्रमा काठमान्डै रङगिदै हुन्छ।

 सिमसिम पानि, असोस सम्मै मनसुनि वायु क्रियासिल नै छ सधै पानि पर्छ। यहि भनेरै म सँग प्राय छाता हुन्छ। तर पनि छाता खोलु त।

You say that you love rain, William Shakespeare को poem सम्झन्छु।

 बर्षात को समय तिमी भिज्न डराउछै। चर्को धाम भन्दैमा sun skin cream  दल्छै। कि यति बिग्न प्राकृति देखि डराउछु म।

 मलाइ भिझन मन लाग्छ। उखुम सँग्। 

कर्पोरेट दुनियामा  रूम पुगिसक्दा म अलिअलि  म प्राकृति भइसके को महसुस गर्छु।

 निथरूक भिझिसकेको लुगा।

 सरिर तात्दै गर्छ। बिरामी भए भोली कसरि लिभ लिनु। म त कति अप्राकृत मान्छे रहेछु। उफ।

 

 

            

असोज ०६

सहर ब्यस्थ त्यो भन्दा ब्यस्थ म थिए। न्युरोड बजार को भिड छल्दै बुक पसल पुग्ए। ति किताबहरू  सडक मा हलिएर हिडने केटिहरू भन्दा बढि उत्सकता लाग्दथे।  कालो कवर पातला मोटा साहित्य इतिहास।।

तिमीले निलो प्रेम पढयै। फेरी प्रेम। कति लेखिन्छन प्रेम का कथा । फेरी कति ले धोका पाउने हुन् र कोरिने हुन बियोग का कहानि।

तिमी ले धेरै किताब पढया छै अनिस तर क्वालिटि भएन। सेल्भहिल बुब पढन। हल्का ज्ञयान हुन्छ। मनि भन्थे कहिले काहि।

मैले किताब पढदा कहिले छुटयाएर पढिन। बाटा का कागज को टुक्का भेटदा पनि टिपेर पढने गर्छु। पढने कुरा रितिएर कान्तिपुर को एड नि पढया हुन्छु । केबल पढन लाइ पढदा हु।

पुस्पलाल पार्क छेउ को लाइबेरी मा दिन मा घन्टै बिताएको कुरा याद हुन्छ। तर के पढय चाहि फयाट भन्न सक्दिन।

एउटै किताब मन परेर कति पटक पढिनु भा छ।

किताब मा पढेको कुरा भन्दा पनि किताबको प्रतेक पाना बाट उठने वास्ना सम्झनछु। तेस्को मात चुरोट खोज्न केटाहरू परको किराना पसल धाए जस्तो।।

अनि भन्नै मन लाग्यो किताब पढेर कोहि ज्ञयानि भएको छ भने मलाइ अपबाद मा राख्नु।

केबल मेरो शोख मात्र हो।

 

 

 

 

असोज ०५

 

१. तिमि लाइ म आँखाले नभेटनुझेल हेरिरहु।

मनले नथाकुन्जेल खोजिरहु।

२. तिमी लाइ म कहा खज्नु भन त।

सहरको भिड मा कि एकान्त पाखा पखेरामा

३. धारा मा पानी भर्ने तरूनिको लस्करमा कि

गाँउघरको मेला पातमा

४. तिमी किङस लडको क्लब मा चियस गर्दै हुन्छै कि

पुन्टि पाठो लाइ धास हाल्दै हुन्छै ।

५. हुक्का को नलि समाइ धुबा उडाउदै हुन्छै कि

चुलोमा अगो झोस्दै ढुङिगिले फुक्दै हुन्छै।

तिमी लाइ म कहा खोजु र ।

 

६. कपरेटमा जब खोज्ने लाइन मा हुन्छै कि

मेला मा धान काटने लाइनमा

७. तिमी कुर्था र जिन्स पाइटमा स्कुटरमा हुन्छै कि

 निधारमा नाम्लो लाइ घास को भारी बोक्दै हुन्छै

८. रातो हिल लागाइ पाटि मा जान लागेको हुन्छै कि

चप्पला हातमा लिइ हिलो मा धान को बुजा बोक्दै हुन्छै ।

म तिमी लाइ कहा खोजु भन त। 

कहि त छै तिमी।।।

असोज ०५

 धेरै दिन पछि को मैनता तोडदै उस्ले भनी कस्तो छ तिमीलाइ

 भने हतपततिदै ठिकै छ।

 उनि पनि ठिकै रहिछ। घरको काम मा ब्यस्थ रहिछ।

 साथिहरू घुम्ने योजना बनाएका रहेछन म पनि सामेल रहेछु। दशै तिहार को बिच को समय।

 धेरै दिन पछि फेसबुक उगारेको थिए। डोयर बाट कुनै निलो डायरी पल्टाए जसरी पनाहरू पल्टिदै थिए।। धेरै परिचित अनुहार स्सकोर्ल गर्दा देख्ए।

 सुन्दरी जल गोकर्णा बाट माथि सायद अन्तिम र कठिन टेर्किङग मेरो लागि चाहि त्यो थियो। फेरी जाने र धुम्न।

 मेरो मान्सपटल मा धुम्न चाहेका शैलुङग दोलखा, अन्नपुर्ण वेसक्याम्प लगाएत हिमाल को छेउ तर सहर भिड बाट टाँढा र प्राकृतिको नजिक थिए।

 तर जहाँ गए पनि पच्छाउने ति बिगत छन। गह्रङगो मन र टेर्किङ ब्याग पिढिउमा बोकेर कहाँ उकालो चढन सकिएला र।

असोज ०४

 

 साँझ भए सगै उनको यादहरू मन भित्र बास बस्न आउछन।

धुलमिलिएको फेर्मको तस्विर लाइ उनी पछैरी ले पुस्छिन। सुक्क सुक्क गर्छिन उनलाइ प्रियतम को याद ले सारै सताउछ। उनि छातिमा टास्छिन होली।

 म पर्स बाट पासपोट साइज को उनको फोटो झिक्छु र हेर्छु निलो सर्ट र उनको उज्यालो मुहार। दिव्य नयन।

कुनै छुटेका प्रेमीको बियोग का कहानीहरू।

इन्छुमति नदि को किनार छेउ चल्ने सिरसिर हावा। किस्ट हस्पिटल पछाडि छेउको अजङ्गको रूख। मधुरा किराना पसलका बिजुलीका बत्तिहरू। म आफुलाइ यहिकतै को वाताबरण मा पाउछु।

भनु भने नभनेका असङख्य कुराहरू छन। सुनाउ भने नसुनियका असङख्य कहानि छन।

यि सिमलको बोटले आफ्नो पिर कस्लाइ पोख्छ होला।  बुढो बरको जबानि को कथा कस्ले सुन्छ होला।  घन्टि फुल को माया पिरति को कहानि छ कि छैन होला।।।।

 

असोज २

कहिले काहि रितिनु पनि रित्तो हुत्तो हुनु होइन।

भरिनु पनि खालि हुनु हो।

रात छिपिदै जादा निन्द्रा भने कलिलो भर्रभरिलो हुदै अउछ। म ल्यापटमा अर्ला दैराउन थाल्छु।

म रितिए तर कसरि । कुनै लुटेरा ले लुटेर त लगेन तर पनि रितिए।

 रितिनु भनेको तिमी प्रति को भावना बढदै जानु

तर तिमी झन टाढा हुदै जानु हो।

अनि भरिनु भनेको

 तिम्रो माया अधि लाग्नु तर तिमी ले खासै वास्ता नगर्नु पनि हो।

 

 

भदै २९

 

तिमी कँहा गाको थियै भन न। उनले मन भित्र को गाठो बिस्तारी

खोल्दै भनिन।

म कँहा जान सक्छु र यहि कतै। धेरै पर सम्म गए तेहि पार्क हो।

अनि यतिका दिन याद गरेनै। उनी बोल्दा यसरी बोल्छिन सायद यस पछि उ सँग बोल्ने उ सँग शब्द रितिएको छ।

याद गर्नु भनेको पाइथागोरस को थेउरी होर । तिमी त यसै हुन्छै। म सँग। सिमल बोट बाट हावा चल्छ तर महसुस तिम्रो हुन्छ। बेसी मेला बाट झर्दा थाकेर हैरान हुदा तर पनि थकाइ मेटिने भन्जाङको चैतारी तिम्रो याद हुन्छ।

उनी केस मिलाउन दुबै हात ले केस सोहरेर जुरो पार्छिन। र भन्छिन। पछाडि फर्किएर । ल यो किलिप लगाइदेउत। खेत मा पाइने सानो गगटो जत्रो किलिप।

माया गर्न विचार मिल्नु पर्छर। के भन्छै तिमी।

म के भनु माया भनेको बर्खामास मा अएको भेल पनि हो। खडेरीले चिरा चिरा पारेको गैरी खेत पनि हो। उनि यस्तो कुरा सायदै बुझछिन।

 

                       

भदै २८

 विहानीको घामको किरणले घर्तिमा पाइला टेक्दै गर्दा,

१.सबेरै नित्य कर्म गरेर सुकुमारी धारा बाट अउछे

र बार्दलीमा बसि केस फिझाउछे।

 

२.राती अबेर सम्म नसुतेका कसेराका फर्सिका मुन्टाहरू

 विहानी हुदा समेत अझै उठेका हुदैनन्।

 

३.बचेरा र स्वास्नी गुड मै छाडेर गएको भाले भगेरो

सबेरै चुचुरा भरी अहार लिएर अइपुग्छ।

 

४.गल्बन्दिमा चिउरा पोको पारी रामे सेते हल गोरू लिएर

 बाटुले बारी जोत्न निस्कन्छ।

 

५.केटाकेटी अटेर गरी बिस्तार बाट उठछन

 र कलिला हातले अँखा मिच्छन।

६.

 

 

हरेक दिन ।

 हरेक बिहान म सुनौलो बिहानीको प्रतिक्षामा उठ्दछु।

 तर पारी सिमल भन्ज्याङ बाट घाम कहिले उदाउँदैन।

 तुवालोले ढाकिरहन्छ 

राति नै फुलेर हरेक बिहान मेरो आँगनमा झरेको पारिजातको फूल

 झरेर भएनी सुवास दिईरहन्छ। 

घामको पहिलो किरणले करेसा बारीको दुबोमा हिराझैँ टल्किएको 

सितको थोपा बिलाउँदै गएको

 हरेक दिनको सुरुवात हन्छ

 हरेक साँझ बाटो मुनिको खोल्सामा जुनकिरीको पिलपिल बत्ती

 साँझ छिपिँदै जाँदा निब्दै गएको

 त्यो अन्कन्टार रात मा

मेरो जीन्दगी।।।

भदै १६

 थकाई मेटिने सिमल भन्ज्याङको चौतारी 

 पारी पाखाँ बाट बहने सिरसिर हावाले पिपलको पात हल्लिरहेको। 

म सुस्तरी सास फेर्दछु। 

म बेसी बाट उकालो लागेको थियो।

 हातमा बासको लौरी थियो।

छेउमा ठडाउछु र पल्टिन्छु तेही ढिस्कोमा 

 म सँगै अघि लागेको लौरो भन्नु नै एक्लो साथी थियो। वन को स्याल ले झम्टिदा , भालु आइलाग्दा यहि लैरे ले हच्काउछु भन्ने।

हेर्छु पारी पाखा बाट घाम पातले गाउँ झर्दै गरेको।

चराचुरूङि को चर्को स्वरमा हल्ला गर्दै गुड फर्कदै थिए। 

बरको बोटमा पनि चित्राको गुण रहेछ।

 चित्रा हाँगा हाँगा उफ्रिन्थ्यो।

छेउ मा कमिलाको ताती लागेर हिँड्दै थिए। कहाँ होला यसको घर भन्ने दुलो हेर्छु लामो ताती रहेछ।

 अघिसम्म पसिनाले च्याप्प टाँसिएको सट फरफर हल्लिन्छ।

 चिसो बतास चल्न थाल्छ। सम्झन्छु ठिलो गर्नु हुन्न घर जान।

 काङलो तल झर्छु र हिँड्छु।